गावाकडल्या जांभळ्या शाळेच्या आवारात चिंचेचं एक डेरेदार झाड आहे. झाडाखाली चांगला ऐसपैस पार बांधलाय. साधारणत: चौतीस वर्षांपूर्वी मी सुलतानला सर्वप्रथम पाहिलं ते याच चिंचेच्या पाराखाली. “शेट. शेट ना? बारके शेट? तुमाला घरा व्हारलाय. मी तुमाला नेवाला आयलोय.” त्या अनोळखी चेहेर्‍याचा मी पुरता अदमास घ्यायच्या आतच तो पुढे म्हणाला, “शेट, मी सुलतान. सुलतान इब्रमअली पेरनेकर.”

५ जानेवारी २०१९:

क्रॉफर्ड मार्केटच्या SB२ ला गेलो पण त्यांनी तात्काळ परत पिटाळलं.

परत खेरवाडी पोलीस स्टेशनला आलो तर कळलं की ऑनलाईन अर्जच भरायचाय.

साईट टेरिबल आहे.

१२ जानेवारी २०१९:

बेसिकली बॅजसाठीच्या पोलीस क्लीअरन्सची प्रोसेस बरीचशी पासपोर्टच्या पोलीस क्लीअरन्ससारखीच आहे.
ऑनलाईन अर्ज करून स्कूल लिव्हिंग, आधार कार्ड आणि फोटो साईटवर 'वर्भर' (अपलोडला हा शब्द कसा वाटतो?) करायचाय.
शिवाय खेरवाडी पोलीस स्टेशनला जाऊन एक अर्ज द्यायचा.
हे ते ऍप्लिकेशन आईच्या सुवाच्य अक्षरात लिहिलेलं :)

छापील माध्यमात प्रकाशनासाठी कथा अप्रकाशित करत आहे.

वाचकांचे अनेक आभार.

काँक्रीटच्या जंगलातल्या माझ्या घरातून जेवढा निसर्ग दिसतो त्यात सर्व काही आलबेल दिसते आहे. समोरचे झाड वसंताच्या आगमनाने बहरुन आले आहे. त्याला घर मानणाऱ्या दोन-तीन खारुताई त्याच्या फांद्यांवरून नेहमीसारख्याच मजेत पकडापकडी खेळत आहेत. त्या झाडाचे दुसरे एक भाडेकरु कबुतरांचे एक जोडपे. त्यातला नर सध्या आपला गळा फुगवून त्यावरचे करडे जांभळे मोहक रंग दाखवून कबुतरणीला वश करु बघत आहे. मध्येच दोघे माझ्या बाल्कनीत एकांत शोधायला येतात बहुतेक. पण मीही सध्या घरीच असल्याने त्यांची गैरसोय होते. परंतु त्यांना त्याची फारशी फिकीर नाही.