आत बऱ्यापैकी अंधार होता.
क्षण दोन क्षण मला काही दिसेना...
मग मी डोळे मिचकावत आजूबाजूला पाहिलं.

जणू एका जगड्व्याळ सरकारी एमोरल प्राण्याच्या पोटात शिरलो होतो मी.

खिडक्यांच्या तोंडातून माणसांची धडपड, आकांक्षा, इच्छे-अनिच्छेनी दिलेले पैसे, फॉर्म्स, फोटो, अर्ज विनंत्या...
सगळं बकाबका खाऊन आपल्या पोटात साठवणारा निर्विकार अज्रस्त्र प्राणी.
आज पहिल्यांदा त्याला मी आतून बघत होतो.
आजूबाजूला सगळं सेपिया-टोनमध्येच होतं.
टेबलं, खुर्च्या, पेपरांचे गठ्ठे, चहाचे पेले, आणि आतली माणसं सगळंच!

हे तसं होतंच की अंधुक प्रकाशामुळे तसं वाटत होतं कोण जाणे.

खोटं कशाला बोला, खरं तर शुद्ध आळसामुळेच घराची अवस्था 'पसाराच पसारा चोहीकडे' अशी होऊन बसली होती. नवरा हा प्राणी पसार्याला ताबडतोब कावणारा मिळालेला आहे. तर मी म्हणजे अगदी शेवटचा पर्याय म्हणून पसारा आवरते. मला किती का पसारा असेना ढिम्म फरक पडत नाही. chores चो-अ-र्स या शब्दालाच कसा कंटाळवाणा नाद आहे. चो-अ नंतरचा र्स येणारच नाही असे वाटते. कधी संपणारच नाही. तसाच पसारा कसा पसरट शब्द आहे, पसरलेलं मध्ये ताबडतोब काहीतरी पसरटलेलं असं डोळ्यासमोर येतं. मला स्वत:ला घर टापटीप ठेवणाऱ्या लोकांबद्दल मला प्रचंड आदर आहे. कशा काय याना प्रत्येक गोष्ट जागच्या जागेवर ठेवण्याची उत्तम सवय असते.

हो बराच वेळ गेला मध्ये कारण माझं लग्न झालं :)

लग्नाच्या सुट्टीतच हे काम कंटिन्यू करायचं ठरवलं पण हाय राम,
प्रोसेस सगळी ऑनलाईन झालीय आता :(
आधी जमवलेला फॉर्म वगैरे सगळं वाया गेलं.

शिवाय १० वर्षांचा रहिवासी दाखला चालणार नाही टॅक्सीसाठी १५ वर्षांचा दाखला लागतो.
ठीकाय वही सही.

पुनःश्च हरी ॐ

४ जानेवारी २०१९
तर आता १५ वर्षांचा डोमिसाईल दाखला:

बहुतेक हा नियम सरकारनी मुंबईच्या भूमिपुत्रांना रोजगाराच्या संधी मिळाव्यात म्हणून वगैरे केला असावा.

ठीक आहे काय ते कायद्यानी करा...