अमृतसरहून स्पेशल ट्रेन दुपारी दोन वाजता निघाली आणि आठ तासांनी मुगलपुर्‌याला पोहोचली. वाटेत त्यातील काही माणसे मारली गेली. अनेक जखमी झाली. काही जण बेपत्ता झाले.

विज्ञानशाखेतली सर्व्वोच्च पदवी घेतल्यावर माझे, नोकरीसंशोधन सुरु झाले. यच्चयावत नातेवाईकांना, मी अध्यापन क्षेत्रांत जाईन, असे वाटत होते. मला मात्र उद्योगक्षेत्रांत आणि त्यांतही, 'शोध आणि विस्तार' या क्षेत्रांतच रस होता. त्यादृष्टीने, पहिला चॉईस म्हणजे, त्या क्षेत्रातल्या मातब्बर बहुराष्ट्रीय कंपन्यांवरच माझा डोळा होता. पण काही प्रयत्नांनंतर, अशा कंपन्यांत शिरकाव होणे किती कठीण आहे, याचा मला प्रत्यय आला. लहान कंपन्यांत सहज प्रवेश मिळत असतानाही त्या नाकारुन, या मोठ्या कंपन्यांतच जाण्याचा अट्टाहास मला फार महागात पडला. त्यापैकीच काही रोचक अनुभव, माझे पाय जमिनीवर घेऊन आले.

"विश्वसंवाद" या मराठी पॉडकास्टची सुरुवात करतो आहे माझे आवडते लेखक विजय पाडळकर यांच्या मुलाखतींनं.

(रोवन अॅटकिनसनच्या नाट्यावर आधारित).
एक ऑफिस डेस्क मांडलेला आहे. त्यावर पुस्तकं, पाण्याचा ग्लास, तत्सम वस्तू पडल्या आहेत. बागवे नावाचा एक मध्यमवयीन माणूस डेस्कच्या समोरच्या खुर्चीवर बसलेला आहे. प्रिन्सिपलची खुर्ची रिकामी आहे. एक मध्यमवयीन शिष्ट दिसणारा प्रिन्सिपल ताठ मानेने चालत चालत येतो. त्याच्या हातात काही पुस्तकं आहेत.
(प्रिन्सिपल नाकातून पुणेरी शुद्ध मराठी बोलणारा आहे).

प्रिन्सिपल: बरे झाले तुम्ही आलात मिस्टर बागवे. मला ठाऊक आहे कि आपण फार बिझी असता पण हा मुद्दाच असा होता कि दूरध्वनीवरून बोलता आला नसता.