चक्रधर समारोह करिता रायगढ़ला जातांना शहनाईनवाज उस्ताद बिस्मिल्ला खान तासेक भरासाठी बिलासपुरच्या रेलवे स्टेशनावर थांबले होते. त्यांची आठवण म्हणून हा लेख लिहिला होता. पण तो हिंदीत आहे...इथे देत आहे...

‘रोको-रोको भई...मेरा सामान, मेरे साज कहां हैं...? मेरा सामान-साज आगे चलेंगे...तब मैं भी आगे बढ़ूंंगा...।’

"विश्वसंवाद" या मराठी पॉडकास्टचा हा दुसरा एपिसोड. माझे आवडते लेखक विजय पाडळकर यांच्या मुलाखतींचा दुसरा भाग इथे ऐकायला मिळेल.

मला निबंध लिहता येत नाहीय. गद्यपण जास्त लिहता येत नाहीय. मी कविता करते आणीक कविता वाचते. मला कविता खुप खुप आवडतात अणीक मला बक्षीस मिळणार आहे. आमच्या गल्लीत दरवर्षी गणेशोत्सवात आणि निरनिराळ्या जयंत्यांच्यावेळी त्या त्या जातीधर्मातल्या कविता करणार्‍यांना बक्षिसे देतात. माझा प्रियकर पण कविता करतो आणिक त्याचा संग्रह पण आहेय. ऐंशी रुपायला आहे आणि दुसरा दोनशे रुपायाला आहे. दोन्ही एकत्र घेतले तर तीस रुपये सुट मिळुन दोनशे पन्नास रुपयाला मिळते. एकुण एक हजार प्रति छापल्या आणीक अडीचशे गेल्या असे माझा प्रियकर सांगतो. ह्या सर्व अडीचशे लोकांना तो ओळखतो असाच त्याचा अर्थ घ्यावा लागेल.

मी एका पाच हजार मित्र असणार्‍या फेसबुकवरच्या प्रसिद्ध लेखकाची बायको आहेय. त्याला पाच हजार फ्रेंड असले तरी लाईक्स मात्र सहाशे सातशेच्या वरती जात नाहीत. तरीही तो काहीही लिहो पाचशे जण त्याचे म्हणणे मान्य करतात म्हणजे माझ्या नवर्‍यामध्ये नक्कीच नेता होण्याचे काहीतरी गुण असतील. पुर्वीच्या काळी नेत्यांचे लाखो समर्थक असायचे, आताशा हे पाच हजार पेक्षा नेहमीच कमी असतात त्यामुळे त्यांना #मायक्रोनेता असे म्हणता येईल. एखादा माणुस किती मोठा तर ज्याला जेवढेच लाईक आणि तेवढेच फ्रेंड्स आहेत त्याला खरा नेता म्हणता येईल.

मालाडला रहात असतानाची गोष्ट आहे ही. सकाळी लवकर, बहिणी शाळेला गेल्या होत्या. शाळेत जायला, मी अजून लहान होतो.नाना ऑफिसला गेले होते. सकाळपासून, तीनचाकी सायकल, बाहेरच्या गॅलरीत चालवून मला कंटाळा आला होता. मग घरांत येऊन खेळण्यांची पिशवी जमिनीवर रिकामी केली. जड खेळणी तिथेच पसरली आणि गोट्या, बॉल वगैरे मंडळी, सैरावैरा चारी दिशांना पळाली. लाकडी घसरगुंडीवरुन 'टकाक्क- टकाक्क करत खाली येणारा एक मिष्किल डोळ्याचा लाकडी मुलगा होता. ते माझं आवडतं खेळणं होतं तेंव्हा. त्याच्याशी थोडा वेळ खेळलो. मग भोवरा फिरवायचा प्रयत्न केला. पण ती दोरी बांधता बांधता, सैल होऊन सुटून यायची आणि मग भोवरा काही फिरायचा नाही.