(जसे:
दाखव विठ्ठला / तुझे देवपण
नाहीतर घण /आहे माझा
: विंदा करंदीकर )

खुल्या नभाखाली/ उभा मी नागडा
बोल तो रांगडा / सुनावितो
असे काय मोठे / देवा तुवे दिल्हे?
आई-बाप नेले/ मृत्युलागी
साऱ्या सजीवांना / वेदना नि कळा
रक्त भळाभळा / वाहते ते
सर्वत्रही मृत्यू /घालितो थैमान
सोडीला हैवान / मोकळा तो.
धाडिले "प्रेषित"/म्हणे सात-आठ
त्याने काय झाट/ बदलले?
साऱ्या सजीवांना / बनविसी हीन
होती मग दीन/ पायी तुझ्या .
आम्हा सजीवांना / करी जे भिकारी
ब्रम्हाची शिसारी/ नाकी माझ्या
माझ्या आयुष्याचा / स्वामी मी बारका
"पोर तो पोरका" / तुझा नाही.

"चुत्या" ठरवलं जाण्याच्या भीतीत
कवी सतत वावरतो: ओळीच्या ताणलेल्या तारेवर
लिहीत जातो –
‘’तारेवरती सहा पाखरे
सुरेल पाडत चिवचिव छिद्रे आकाशाला ‘'

कधी पडू याचा नेम नाही , श्रोत्यांच्या
डोक्यांच्या उंचीचा अंदाज नाही
नकळत बम्पर टाकला गेला की पंचाईत :
‘’आणि सातवा थेंब थरारून
तारेची मोजतो भूमिती ''

हा काय लिहितो ते ह्याचे ह्यालाच
तरी कळते का?
प्रखर प्रकाश सहन करीत
एक एक ओळ लिहीत जातो,
एक एक पाऊल वरती जायचा यत्न , तिकडे
जिथे (म्हणे ) सौंदर्य वसती करते !

‘’तारेवरचे अदृश्य मजले
त्यास समजले ‘’
पण पाय निसटला तर खाली
जाळे ताणलेले नसते ,

पावसाचं आणि कवितेचं नातं अतुट आहे. २ दिवस झाले पाउस एकसारखा कोसळतोय. रविवार, सुट्टी, पाऊस आणि पुस्तकं म्हणजे एक जमून आलेली solitude मेहफील. मला आवडलेल्या काही कविता इथे टाकतेय आणि या धाग्यावर टाकत राहिन. तुम्हाला आवडलेल्या कविता देखील जरूर शेअर करा. पावसाच्या निमित्ताने सुरुवातीच्या काही कविता फक्त पावसाच्याच टाकतेय.
१.
मला नव्हते वाटले
असा येईल पाऊस
माझी कित्येक जन्माची
अशी पुरवील हौस

पाने तरारली सारी
लाख अंकुर फुटले
पाणी झेलता मातीला
नको नकोसे जाहले

बीजाबीजात सळाळे
कोंब नव्या जीवनाचा
माझ्या आत्म्याने भोगीला
शाप पुन्हा जगण्याचा

- शिरीष पै, ऋतुचित्र

२.
Once Again