आरोळी

काळीज चिरतच हवेत विरते
रोज नवी आरोळी
फुलण्याआधीच खुडते कळी
हतबल होई माळी
धावा करुनही देव ना तारी
दुर्दैव घोर कपाळी
पुन्हा चिरडली नराधमांनी
निरागस पाकोळी

मोर्चे निघतील घोषणा देतील
झडतील अनेक चर्चा
उठतील बसतील कितीक बैठका
फुकाच्या वरवरच्या
लबाड लांडगे भाजून घेतील
आपली आपली पोळी
पुन्हा चिरडली नराधमांनी
निरागस पाकोळी

दुसऱ्या दिवशी जमतील सारे
देह निष्प्राण बघाया
चुरगाळलेली ओरबाडलेली
विटाळलेली काया
कँडल मार्च काढेल आपली
भेकडांची टोळी
पुन्हा चिरडली नराधमांनी
निरागस पाकोळी

गेला गेला रे पांडुरंग, मला गं सोडून,
गेली गेली बाजारात वेश्या होण्या ग बया।
राही बाजारी गं उभी, कोणी मला गं पाहिना,
त्या सावळ्याचे रूप मला, बाजारी गेले वाया।
घाली शालु शेले किती, अंगी जरतारी पैठणी,
तरी चंदनाची उटी, मिरवी अंगी रंग दाखवाया।
हटकले लोकांसी, गायली शृंगारीक लावणी,
कोणी म्हणे मज बये, का गं उभी अभंग गाया।
असा रे कसा देवा तू, मज वेडावून टाकिले,
सारे पाश तोडिले तरी, का मनी वसे तुझी माया।
परत निघाली वेश्या, वसने वासनेची टाकून,
निघता निघता बाजारी, म्हणे कोण वारकरी ही बया।

मेंदूच्या तळाशी | विद्रोहाचे स्फोट |
उद्रेकाचे लोट |कवितेत ||

शब्दांचेच अर्थ | अर्थाचीच ओळ |
भावनेचे मोल| शून्य असे ||

दुर्बोधाची व्याख्या| उगा ज्याने केली |
मती त्याची गेली| भोसड्यात ||

केव्हाचाच गेला | पावसाचा सुर |
उरातील पुर | ओसरेना ||

भावनेचे ओठी | विषाचाच प्याला |
सांगुनिया गेला | तुका माझा ||

उगा नको म्हणू | गेलो आता वाया |
दुनियेची माया | फाट्यावर ||

पडवीचा दिवा | वाऱ्यानेच सुका |
खांबाला हुंदका | कसा येतो ||

कल्प्या म्हणे आग | केव्हाची विझली |
आतून पेटली | सिगारेट ||

- कबीर