लग्न..एक लोक कथा..
एकाचे लग्न परगावातील मुली बरोबर ठरले....
व-हाड मुलीच्या गावाला निघणार असते..घरात लगबग चालू असते..
घरात म्हातारी आज्जी असते..लग्नाच्या धामधुमीत तिच्या कडे कोण लक्ष देणार? त्यांतून परमुलुख..त्या मुळे आज्जी ला तुला प्रवास झेपणार नाही..वय झाले असे सांगून घरी ठेवण्याचे ठरते..
घरात एक किशोर वयीन नात असते तिचे आज्जी वर खूपं प्रेम असते..
तिच्या सारे लक्षात येते..ती आज्जी ला पोत्यात लपवते .व व-हाडा संगे बरोबर घेते...
व-हाड वेशी पर्यंत येते...मुलीकडचे लोक्स स्वागता साठी /सिमांत पूजांना साठी हजर असतात.....

हाय -कुणीतरी त्याला म्हणाले

त्याने मागे वळून पाहिले

पौराणिक सिरियल्स मध्ये घालतात तसे कपडे घालून तो उभा होता

आपण कोण आयमीन ओळखलं नाही आपल्याला

मी यमदूत आपल्याला घ्यायला आलो आहे

हे ऐकताच त्याला घाम फुटला

मला वेळ दे बायका मुलांना शेवटचं भेटू देत

ते शक्य नाही -मला अनुमती देण्याचा अधिकार नाही

पण लक्षात घे तु नेहमी ज्या खुर्चीवर बसतोस तिथे बसला कि तू तात्काळ गतप्राण होशील

समजा मी बसलोच नाही खुर्चीवर तर ?

तर तुला एक जीवदान मिळेल

समजा मी पळून गेलो तर ?

तसा विचार पण करू नकोस -ते अशक्य आहे

काही वर्षांपूर्वी "ऐसी अक्षरे" या वेबसाईटीवर "अल्बाट्रॉस सँडविच" नावाने एक नाट्यसंवाद प्रसिद्ध झालेला होता. दोनच व्यक्तींमधला संवाद. संवादाचं स्वरूप काय, तर एकजण दुसर्‍याला कोडं घालतो आणि दुसरी व्यक्ती ते कोडं सोडवते. गोष्ट म्हण्टली तर लहानच; पण ती ज्या रीतीने मांडली होती, आणि ती रचताना ज्या रीतीने ते कोडं उलगडत गेलं ते केवळ त्यातल्या सस्पेन्समुळे मजेदार होतं असं नव्हे तर, त्या सोडवण्याच्या प्रक्रियेतून तर्कशास्त्र, Approaching a problem with mathematical discipline, Closed Systems अशा अनेक पैलूंवर प्रकाश पडत होता.

हंपी!
कोणत्याही इतर शहरात अनुभवांचा असा संमिश्र मेळ माझ्या वाट्याला आला नाही. हंपीतील वैष्णवांच्या लाडक्या विष्णू्प्रमाणेच हंपीचे अगणित 'अवतार' पाहायला दोन महिनेदेखील कमीच पडावेत. मी हे दिव्य दोन दिवसांत करण्याचा महत्त्वाकांक्षी निर्णय घेतला. या मंतरलेल्या दोन दिवसांचं हे वर्णन...