तफावत

मला पूर्ण लिखाणाचा बाज हा ह्या साध्याशा पण प्रभावी ओळींसारखा वाटला :-
(ओळी बहुतेक पद्मा गोळे/इंदिरा संत /अरुणा ढेरे ह्यापैकी कुना एकाच्या आहेत.)

वर कोर्‍या आभाळाची |
भट्टी तापली तापली ||
खाली लेकरांची माय |
वारा पदराने घाली ||
वार्‍या खाली कसेबसे |
उभे रोप जवारीचे ||
एक मलूल पोपटी |
दोन सुकल्या पात्यांचे ||
उभी कोणाच्या दारात |
रांग भुकेल्या बाळांची ||
तहाला वाडगा घेवून |
अशी तिष्ठत केंव्हाची ||
.
.
.
हे असं काही दिसल्यावर इतर संवेदना गुंडाळून फक्त तार्किक विचारच करत बसशील ?
शक्य आहे ?

सद्य परिस्थिती योग्यायोग्यता, उचितता, मूल्यमापन आणि भावग्रहण यासाठी परिस्थितील सार्‍या पात्रांचा अख्खा इतिहास तपासणे, ते ही तपासताना किती फाटे फुटतील ते माहित नसताना, अनुचित असावे.

अरेरे मजूर बिचरा न कारवाला माजलेला!

कारवाल्याला माजलेला म्हटलेलं मला तरी दिसलं नाही. विकासाची गंगा काही लोकांच्या घरात पोहोचण्याआधीच आटलेली आहे. कारवाल्याला कदाचित या वस्तुस्थितीची जाणीवही नाही. लेखकही बहुदा कारवालाच आहे, पण त्याला या वस्तुस्थितीची जाणीव आहे, कारण तो ही आज एक दिवस गंमत म्हणून, अंगाला ऊन लागू देण्याचा पर्याय निवडतोय. मजूराची कदाचित कष्टाची तयारी नसेल, कदाचित संधीचा उपयोग करून घेण्याची त्याची पत नसेल; त्या कुटुंबाला उन्हातान्हांतून, काहीश्या अमानवी म्हणाव्याशा परिस्थितीत रहावं लागतं हे त्याचं समर्थन असू शकत नाही.

कारवाला कदाचित असंवेदनशील असेल, कदाचित माजलेला असेल, कदाचित इग्नरंट असेल. लेखकाने हा निर्णय वाचकांवर सोडलेला आहे.

मग जेव्हा तो मजूर झोपा काढत होता अन कारवाला घाम गाळात होता तेव्हा कुठे गेली तुमची समानता?

गब्बर हेच म्हणत असतो की.

आणि एकच मुल असलेला मजूर कुठे सापडला म्हणे लेखकाला? लग्नाला एखाद वर्षच झालेल असेल बहुतेक...