आयुष्यात थोडा काळ का होईना काळी-पिवळी टॅक्सी चालवायची हे मी बरीच वर्षं घोकत होतो.

आता का?

तर बरीच कारणं:

१. मन्नत:

बरीच वर्षं रखडलेलं आमचं घर होण्यासाठी आईनं अपार कष्ट आणि धडपड केली.

तेव्हाच मी ठरवलेलं की आपलं मुंबईतलं घर झाल्यावर या युनिव्हर्सचे, मुंबईचे आभार मानायचे.

कसं?

तर किमान एक महिना टॅक्सी चालवून...

मध्यंतरी कविताकोष साईटवरती एक कविता वाचनात आली होती . तिचा मतीतार्थ हा होता की स्त्रियांवरती जे अत्याचार होतात, त्यांना जखडून ठेवलं जातं ते काही नवीन नाही. फार पूर्वापार ही परंपरा चालत आलेली आहे. अर्थात काही ठळक उदाहरणे उदा - सीतात्याग माहीत आहेच परंतु द्रोपदीचे देखील 'हसणे'.
या हसण्यातून महाभारत घडले - अंध राजाचे पुत्रही अंध असतात हे माहीत नव्हते असे काहीसे उद्गार तिचे होते असे वाचल्याचे स्मरते.
हे वाक्य की एका स्त्रीमुळे महाभारत घडले हेच मुळी खटकण्यासारखे आहे.

तू सकाळी office ला जाणार, संध्याकाळी late येणार आता हे रोजचच होणार. Free असताना किती बर असायच ना? वाट्टेल तेव्हा भेटता यायचं, हल्ली chatting कमी झालाय, बोलाणही कमी होणार, पर्यायच नाही म्हणून आपण ते समजाऊन घेणार. आत्ता काय आणि नंतर काय Busy तर व्हावाच लागणार होत.

तुझी वाट पाहायला आवडत रे मला, पण त्यानंतर तू समोर हवा असतोस, तुला घट्ट मिठी मारायची असते, तुझ्याकडून एखादा पापा हवा असतो, तुझा थकवा एका क्षणात जावा अशी माझी इच्छा असते. तुलाहि हेच हव असत ना?

गोव्यातल्या देशी कसिनोमधल्या अनुभवाने भीड चेपल्यावर आणि खिसा हलका न होता चक्क किंचित जड झाल्यावर आपण आंतरराष्ट्रीय पातळीवर जाऊन खेळले पाहिजे असे माझ्या मनात आले. ते मात्र माझं एक आहे. अर्ध्या हळकुंडाने जास्तीत जास्त पिवळं कोणहोतेय अशी स्पर्धा ऑलिंपिकमधे असती तर मी भारताला कित्येक पिवळी धम्मक सुवर्ण पदके मिळवून दिली असती. पण नाही! ह्या जगात सामान्य आणि साध्या माणसांना आपल्या कर्तबगारीवर काहीतरी देदीप्यमान करुन दाखवण्याची संधी मिळतच नाही हेच खरे.म्हणूनच असे लोक सट्ट्याकडे वळतात अशी माझी थियरी आहे.