जिथे राहतो
जिथे जगतो
जयांचा लाभतो
सहवास मोठा
ते जन टाकती
प्रभाव बहुत
आपुल्या
जडण घडणीवर ||
ते जन देती
पाठींबा मोलाचा
सावली बनुनी
संकटे अडवूनी
वाट करती मोकळी
पुढे जाण्या ||
काही प्रवृत्ती
खेचती मागे
मुद्दाम करोनी
निर्माण अडचणी ||
असे वातावरण
नकारार्थी
करते केवळ
खच्चीकरण ||
यापरी असावा
सहवास सद् जनांचा
म्हणोनी गेले
संत, थोर, महान ||
सद् विचार
सद् आचार
नको निंदा कुणाची
केवळ चांगले ते स्तवन
अन कर्म करू निर्मळ ||
प्रमोदिनी

स्थलकालाच्या वितानावरी
तरंग उठतिल मग अखेरचे
सीमेवर असण्या नसण्याच्या
क्षणभर उमटून मिटेल काही

जाणिव नेणीव कुठली,जेव्हा
कोसळतिल द्वैतांच्या भिंती
विश्वद्रव्य लवथवुनी पुन्हा
निराकार होईल लवलाही

चिरंतनाच्या अवघड वेणा
सोसून हसणारे क्षणभंगुर
उजळत जाईल हलके हलके
विस्कळखाईत विझतानाही

विचार विचार अन विचार..
नुसते मेंदूचे चक्र
कृती मात्र शून्य
परिस्थिती नाही
का ती निर्माण करण्याची कुवत
का बोथट झाल्या जाणीवा
का मेल्या सर्व भावना
का विसर स्वप्नांचा
का मंदावली जिद्द
का लगाम बसला वेगाला
का बदलल्या प्राथमिक गरजा
का वर्तमानातच समाधान
का भविष्य झाले धूसर
का.. का.. अन का..?
विचारच फक्त.......
होतील कधी कृती पूर्ण..

नको उदास बसू

नभ रंगले रंगांत, सांज उतरे डोळ्यांत
हुरहुरत मनात, नको उदास बसू

अशा कातर अवेळी, हळव्या गीतांच्या ओळी
गुणगुणत ओठांत, नको उदास बसू

पुन्हा लालस पानांनी, झाड सजले अंगणी
भिरभिर पाचोळ्यात, नको उदास बसू

रात्र विषण्ण अंधारी आता परतेल माघारी
नवी पहाट दिशांत, नको उदास बसू

बाण जिव्हारी विसर, होती मायेची फुंकर
आठव एखादे स्मित, नको उदास बसू.

कांचन

घर

घर म्हणजे फक्त चार भिंतींचा निवारा नाही,
घर असतं थकल्या जीवाला जोजवणारी अंगाई!

वास्तवाच्या धुमश्चक्रीत दोन हात करून येता,
घर होतं जखमेवर फुंकर घालणारी आई!

छोटे डाव, मोठे फड जिंकून येता,
घराच्याच डोळ्यात काठोकाठ अपूर्वाई!

पंख फुटल्या पाखराला निरोप देताना,
घर असतं, हातावरचं चमचाभर दही;

घर म्हणजे फक्त चार भिंतींचा निवारा नाही!

कांचन