इटालियन भाषेच्या क्लासला सुट्टी लागली, तेव्हा मह्या आणि मी वीकेंडला साईड बिझिनेस करायचं ठरवलं. बिझिनेस काय तर टूरिझम. भेंजो प्रत्येकालाच कुठेतरी जाऊन फोटो काढून इन्स्टावर टाकायला आवडतं.

डहाणूजवळच्या एका गावात मह्याच्या ओळखी होत्या. तिकडे जाऊन आम्ही सेटिंग लावून आलो. प्लॅन असा की शनिवारी सकाळी बसनी निघायचं, गावात जाऊन चिकन हाणायचं, दुपारी झोप काढायची, संध्याकाळी जरा शेतात भटकायचं, मग दारूशारू करून जेवून झोपायचं. सकाळी उठून नीरा प्यायची, नाश्ता करून परत शेतात फिरायचं, मग जेवून बसनी परत यायचं. फुल्ल चिल मारायचा प्लॅन भेंजो.

बालपणीचा काळ सुखाचा मागे पडून कित्येक वर्षं उलटलेली असतात. आपली मुलं जवळपास आपल्या उंचीला किंवा त्याही पार गेलेली असतात. वरच्या पिढीच्या संध्याछाया सुरू झालेल्या असतात आणि आपण खलील जिब्रानची मुलांविषयीची कविता नव्याने समजू लागलेले असतो. आईवडील मध्यमवयीन असताना आपल्या कानावर पडलेल्या कितीतरी गोष्टी आपण त्या वयाला पोहोचल्यावर नव्याने उमगायला लागतात. लहानपणी ऐकलेली गाणी आताशा आणखी आवडायला लागतात. आपण म्हणलं तर अनुभवी आणि म्हणलं तर शिकाऊ अशा दोन्ही गटात मोडत असतो. कित्येकांची लग्न मुरलेली असतात तर काहींची घडी विस्कटलेली असते. पण नित्याचं रहाट गाडगं काही थांबत नाही.

सीएसएमटीला गरीब रथ एक्स्प्रेस ची नुकतीच एन्ट्री झाली. घर सोडताना संसारी माणूस कुलूप लावलं की नाही याची खात्री करतो... अगदी तसच बड्या गोल्डफ्लेकची दोन पाकीट खिशात आहेत की नाही याची त्याने खात्री केली. प्रवास साधारण 4 तासाचा होता. एवढ्यासाठी तिकीट काढण्याची धावपळ करण्यात त्याला रस नव्हता त्यामुळे आवडत्या अंकाच्या डब्यात बसायचं त्याने ठरवलं...

पहिले भाग प्रकाशित केलेले आहे