या वर्षी आषाढी एकादशीला मी नागपूरला होतो...रात्र सरता सरता आलेला अनुभव आषाढी पावल्याची पावती होता...तो इथे देत आहे...

*रवींद्र दत्तात्रय तेलंग*

काही प्रसंग आठवणीत घर करून जातात.

12 जुलैला आषाढ़ी एकादशी होती...उपासाचा दिवस...मी नागपुरहून शिवनाथ एक्सप्रेसनी बिलासपुरला परत येत होतो. त्रिमूर्तिनगरहून आम्ही रात्री 11 वाजता निघालो...गाडी 11.55 ची होती. इतवारी स्टेशनावर पार्किंगला ही गर्दी...स्टेशनाच्या दारापर्यंत पोचायला वीस मिनिटे लागली.

टेबलाखाली बसलेल्या त्या मंगळ्याने मधल्या हाताची सातही बोटे जांभळ्या अल्गीच्या खारट द्रावात बुडवली, आणि त्याच्या पोटपंखातून आपसूक दाद निघाली, "वाह!"

"तू आमची भाषा शिकलास तर!" बाजूच्या खुर्चीवर बसलेली धरा हसत म्हणाली.

मंगळ्याने संयुक्त डोळे मिचकावले आणि तो म्हणाला, "ढवळ्याशेजारी बांधला..." "मंगळ्या!" त्याचे वाक्य धराने पुरे केले आणि दोघेही हसू लागले.

खऱ्या मिशनला काही काळातच सुरूवात होणार होती. त्याआधीच्या काहीशा तणावपूर्ण क्षणांमध्ये दोघांनी सख्ख्या शेजाऱ्यांची सोबत शोधणे स्वाभाविकच होते.

राकेश व रेवा वाट बघत बसले होते त्यांच्या फ्लॅट वर

रेवाने स्लिव्हलेस ब्लाउज घातला होता

तलम साडीतून तिच्या छातीचा उभार प्रोव्होक करत होता

जमकर जुगार खेळणार -दर वेळी अभि जिंकतो या वेळी त्याला कंगाल करून सोडणार

जपून -तुला भान राहात नाही रेवा म्हणाली

दारावरची बेल वाजली रेवाने दार उघडले

अभि व कामिनी आले होते

कामिनीन आज टॉप ओपन ब्लाउज घातले होते

गळा ओपन असल्याने आतली वक्षस्थळे दिसत होती

शिफॉन ची तलम साडी परिधान केली होती

त्यातून गोरेपान पोट दिसत होते

हाय कामिनी -खूप सुंदर दिसतेस

गुर्जींची आणि माझी अशीच ओळख झाली. फार दुर्गम नसला तरी आदिवासी भाग होता तो. गुर्जी सुध्दा आदिवासी समाजातील व्यक्ती होते. नोकरी निमित्त त्यांच्या गावाला नेहमीच जाणं होत असे. कायम सायकलवर दिसत. शर्ट पायजमा पेहेराव आणि हातात सायकल. समोर आले की तोंड भरून हसणार. बोलणं इतकं मधाळ आणि मायेने भरलेले की गुर्जी फार जवळचे वाटत.