भग्न शिल्पांतून भटकत एकटे कुणी भूत रात्री
बरळले, "इहलोक नश्वर, शेवटाची येथ खात्री
भोगुनी उपभोग उरते शून्य केवळ मर्त्य गात्री
क्षणिक येथे तेज, अंती घोर तम प्रत्येक नेत्री"

चांदण्याच्या कवडशाने भग्न शिल्पे उजळली
ध्वस्तता उधळून, अंतरी साचलेले बोलली,
"निर्मितीच्या अदय तृष्णेनेच आम्हा घडविले,
आज जरी भंगून हे अवशेष विजनी विखुरले
सर्जनाच्या सिंचनाने अजुनी आम्हा भारले

निर्मितीच्या गारूडाची भूल भिनते शाश्वत
तेच या इहलोकीचे अन सर्जनाचे ईप्सित"

नवीन रंग द्यावे घराला
म्हणून डबे घेऊन आलो
कुलपी दरवाजा बघून जरा बिचकलो,
माझंच घर ना हे?
पण हिय्या करून लोटलं आत
नी उंबऱ्याच्या सवयीने अलगद उचललं पाऊल
पण नव्हताच मुळी तो पायाखाली!
होती फक्त काळी फरशी, गार स्पर्शाची.

धुरात घुटमळणारी भिंत कुठेशी
सरकत गेली कोपऱ्यात.
आणि खिजवत
आपले पोपडे दाखवत म्हणाली
खरवडशील का आपल्या हातानं?
होतास कुठे इतके दिवस?
नव्या नजरेनं पहातो आहेस आज मला
जुन्या माळ्यावरच्या रद्दीसारखा!
इथल्या रंगांचे पापुद्रे सोडवताना
झिजतील तुझी नखं आणि
कुठला रंग उसळेल अखेर रक्तात
हे मीही नाही जाणत!

ओढ्यावर माळावरच्या
थांबला चांद शरदाचा,
कडब्याच्या पडवीपाशी
चमचमतो हिरवा वेचा

सौंदळीच्या झाडाखाली
भूजलात पेटली धुनी,
वाहते मंद ही रात्र
थिजलेल्या वाऱ्यामधुनि.

सिगरेट कधीची विझली
बोटांत जळुनि सबंध,
श्वासातून येतो अजुनि
त्या सातविणीचा गंध

ना मागत नाही निद्रा
ही पहाट समंजस क्षीण,
धाडली तिला कवितेच्या
माहेरी पाठराखीण

स्मरणांच्या फिकट धुक्याचे
पडतील कुठे दहिवर?
कुसळाच्या सुकल्या देठी
आधीच अडकले गहिवर