आत्ता एफ.एम वर, तनहाईऽऽऽ हे 'दिल चाहता है' मधले गाणं लागलं आणि मला मात्र माझी लोकल ट्रेन आठवली. आता मला खात्री आहे कि हे वाचून १०० पैकी ९९ लोक तरी म्हणतील अरे कोणते गाणे ऐकून काय आठवतंय हि, पण खरंच सांगते कसं असतं ना..जब दिल टूट जाता है आणि आता पुन्हा कोणी आपल्याला आवडणारच नाही अशा विमनस्क अवस्थेत हे गाणे अनेक वेळा मी ऐकत असे आणि ते पण ट्रेन मधे. पुढे जाऊन एक काय अनेक जण आवडले पण त्या वेळी वाटायचं की, संपले सगळं. ते वय वेडंच होतं आणि तो काळही.

त्याचे झालंय असे की, सोशल मीडियाचे पेव फुटल्यापासून जो तो मी कसा परफेक्ट आहे; मी, माझे घर, माझे मित्र, माझा नवरा/बायको, माझी मुलं, माझे करीअर, माझे वीकेंड्स, मी जातो तो भाजी बाजार सगळे कसे एकदम परफेक्ट आहे हे दाखवायचा जो अट्टाहास चालू असतो ते पाहून असे वाटतं जगात इम्परफेक्ट नाहीच की काय काही?

The Tell-Tale Heart by Edgar Allan Poe

हे अगदी खरंय की मी तेव्हा अतिशय निराश होतो. आताही आहे म्हणा तसा. पण केवळ तेव्हढ्यामुळे तुम्ही काय मला वेडा म्हणणार आहात का? खरं सांगायचं तर या आजारपणामुळे माझी पंचेद्रियं निकामी वा कमजोर न होता अधिकच कार्यक्षम झाली आहेत. त्यापैकी सगळ्यांत सुधारली ती श्रवणशक्ती. मी आता या पृथ्वीवरच्या आणि स्वर्गातल्यादेखील सर्व गोष्टी ऐकू शकतो. इतकंच काय मला नरकातल्यासुध्दा अनेक गोष्टी ऐकू येतात. तरी मी वेडा म्हणे! आता हेच बघा ना, किती शांततेने, चित्त थार्‍यावर ठेवून मी ही गोष्ट तुम्हाला सांगणाराय ते‍!

हा माणूस गेली अनेक वर्षे हिंदी चित्रपटातून वेगवेगळ्या रूपांत आपल्याला भेटत होता. "बाप नंबरी बेटा दस नंबरी" तर आम्ही केवळ याच्या आणि शक्ती कपूरच्या केमिस्ट्रीकरता पाहिला होता. त्यातले ते फ्रॉड वाले २-३ सीन्स अत्यंत धमाल आहेत. माझे ऑल टाइम स्ट्रेसबस्टर्स!

गोट्या पोट्या मॅनपॉवर एजन्सी

नट बोल्ट सोडा बॉटल ओपनरवाला

जाली नोट छापनेकी मशीन