आकाश, सागर आणि धरती

निळ्या आकाशी
मेघांची गर्द दाटी
सांज प्रकाशी

सागर लाटा
वसुंधरेला छेडी
अंधार वाटा

धरती नटे
नभाचा केला साज
सागर गाज

शांत ते रुप
सागराचे बघून
आनंद खूप

धरा नटली
सागराचे संगीत
नभाचे गीत

भेटीची ओढ
धरेला गगनाची
मिलन गूढ

**चारोळी**

बावरे प्रेम आपले
चंद्राचे सुंदर चांदणे
ह्रदयी कोरून ठेवली
प्रीतीची नाजूक गोंदणे

**चारोळी**

शोधे तुझ्या पाऊलखुणांना
आठवे रम्य आठवणी
ह्रदयात जपून ठेवली
प्रेमळ क्षणांची साठवणी

जरी तुटले आतून काही,
तरी नकोस ओळख देऊ
जाताना थांबून थोडे,
तू नकोस मागे पाहू

दिसतील अनाहूत इथल्या,
सावल्या गडद होताना
हुरहुरत्या संध्याप्रहरी,
पावलांत घुटमळताना

पारावर तेवत असता,
फडफडेल इथली दिवली
मग उरेल काजळमाया,
शोषून स्निग्धता सगळी

ते वादळ येईल फिरुनी,
पण सावर तोल जरासा
ओठींचे स्मित लपवूदे,
श्वासातील खोल उसासा

ते विसर उमाळे इथले,
पुसताना प्राक्तनरेषा
उलगडेल अवचित अवघी,
मग रमलखुणांची भाषा.....

हि सांज धुंद ऐसी, उन्हात न्हात आहे,
तरी मनावर माझ्या, बरसात होत आहे..

स्वच्छंद ओढणी हि, वाऱ्यावरी उडाली..
श्वास माझा सये, ओढणीत गुंतत आहे..

का बकुळीचा हा, गंध नभी पसरला,
कि तुझ्या येण्याची, हि रुजुवात होत आहे...

उठला नदीकिनारी, हा रव पैंजणांचा..
नुसतीच कि तुझी, मला चाहूल होत आहे...

तू ये सये चुकवून, डोळा साऱ्या जगाचा..
प्रतीक्षेत माझे आता, मन अधीर होत आहे..

सांग सये मला तू, हसलीस ना जराशी..
उगाच का चांदण्यांचा, वर्षाव होत आहे..

आला का बघ तुला, आवाज ओळखीचा..
हि सांज ऐक सये, घालीत साद आहे..

हुच्चभ्रूंचे कैसे बोलणे | हुच्चभ्रूंचे कैसे चालणे
समानांशीच कंपूनी जाणे | कैसे असे ||

दुर्बोधत्वाचे परम-आधारू | क्लिष्ट व्होकॅबचे भांडारू।
चोखंदळांचे महामेरू | चिवित्रान्न भोगी ||

उठपटांग ज्ञानराशी | उदंड असती जयांपाशी |
गुगलपरिपुष्ट आयक्यूशी । तुळणा कैसी ||

यांसी गमे जे रोचक | त्यावरी कमेंटती टंग-इन-चीक |
शष्प न कळोनि नीचभ्रू लोक | वाचनमात्र राहती ||

हुच्चभ्रू तितुके मेळवावे । नीचभ्रू झोडावे/इग्नोरावे ।
निरागसतेचे देखावे | परी करावे चातुर्ये ।।

अता नीचभ्रूपणाचा त्याग । करोनि साधावा सुयोग।।
अभिजाततेची लगबग । येरू म्हणतो करावी ||