प्राक्तन देवांनी / योजियेले काय
बुडत्यात पाय / तुझा माझा
म्हणतात काय / संत नि महंत
नको त्याची खंत / तुला मला
"असावे सादर / आलिया भोगासी"
ठेवावा मानसी / हाचि भाव
किती "तो" देईल / अजून हिवाळे
का औंदाच दिवाळे / काढील तो?
सागर उसळे / उंच कड्याखाली
उजवण झाली / मोसमांची
आजची मदिरा / आजच ती प्यावी
उद्याची सोडावी / सर्व आशा
बोलता बोलता / काळ व्यर्थ जाई
जगण्याची घाई / कर आता
प्राप्त त्या दिनाला / खेचून धरावे
आभार मानावे / क्षणोक्षणी
xxx
भाषांतर : मिलिंद पदकी

On Mumbai’s sidewalk, at the consulate’s doors,
Seeking a visa for America’s shores,
Lay wanna-be immigrants, making no fuss
Hoods on a motorbike addressed them thus:

“Going to America? Are ye all fools?
The whore chews you out, breaking all rules.
Stay at home here, life here’s sunny,
Eat with the family, with love and ceremony.
For America is a country so funky,
You eat like a monkey, and work like a donkey!”

Chorus:
America is a country so funky,
Eat like a monkey and work like a donkey!

कवी हा बाष्कळयाचा धोका पत्करूनच
लिहायला उतरतो, एखादा ड्रायव्हर , डॉक्टर
स्वैपाकी, लाकूडतोड्या जसे समाजाचे
उपयुक्त काम करतो तसे प्रशस्तिपत्रक मिळायला
आयुष्य जाते, बहुतेक कवी नापास होतात, जो गाजतो
तोही शेवटी वैषम्याने विचारतोच की मी लिहिल्याने
काय फरक पडला? तर ऐका : तुम्ही कविता
न लिहिता (आणि मुख्य म्हणजे न वाचता)
जगू शकणार आहात का?
तसे असेल तर अभिनंदन ! सुखी व्हा!
पण ज्यांना ती एक जीवनावश्यक गोष्ट वाटते ,
त्यांना प्रश्न असा की, तहान लागल्यावर तुम्ही जर
पाणी प्यायलात , तर त्याचे
कौतुक कशासाठी?
xxx

( हसून "ते" म्हणती मला / अरे तू येडा का खुळा
अशा लेस्बियन बाईला / रस नसतो मर्दांमध्ये!
म्हटले साहेब जरा ऐका / कविता वाचून तर बघा
कामसंबंधांचा फुगा / त्याने फुटे झडकरी )

अरे मठ्ठमति / जाण तू या सत्या
अशी आत्महत्या / होत नाही!
मारिले शरीर / मारून ती उडी
दुसरी जी कुडी / धरशिला
कशासाठी घेसी/ मरणाचा ध्यास
अखेरचा श्वास / त्यात नसे
धरले शरीर / नसे आता सुटका
वसे त्यात फुटका / आत्माराम
जन्म-मृत्यू चक्र / अव्याहत फिरे
आणि थरथरे / आत्मा त्यात
नाहीच संपत / येथेही ती कथा
पुढची दुःख-गाथा / ऐकशीला
"अहं ब्रम्हास्मि" ची / बढाई ती खाशी
शेम्बडात माशी / अडकली
आत्मा हेचि ब्रम्ह/ ब्रह्म हाचि आत्मा
जोडीचा या खात्मा / होत नसे!
वाट बघ आता/ ब्रम्ह विरण्याची
आशा सुटकेची / त्याच्यातचि !

मिलिंद पदकी

रस्त्यावरून चाललेली किंवा
स्टेशनवर उभी बाई बघून
आसपासच्या पुरुषांना जो ठसका
लागतो

तो त्या बाईला सांगत असतो की तू
एक मादी आहेस हे आमच्या
हाडामासांपर्यंत पोचले आहे

(का ते एखाद्या दुहेरी जिभेच्या पक्ष्याचे
कुरुपसर गाणे असते म्हणायचे? कुरुपच,
पण गाणेही?

किंवा अनेक मूक-बधीर एखाद्या जळत्या
इमारतीत कोंडले गेलेत आणि हळूहळू धूर
भरत चाललाय ?)