Skip to main content

कशाकशाचा बाजार असावा/नसावा?

Taxonomy upgrade extras

गेल्या दोनतीन चर्चांच्या निमित्ताने हा प्रश्न सध्या ऐसीवर ऐरणीवर आला असला तरी तो कायमच सर्वच मानवजातीला पडलेला प्रश्न आहे. काय खरेदी करावं? काय विकावं? काय विकणं योग्य नाही? काय खरेदी करणं योग्य नाही? हा नुसता बाजार, खरेदीविक्रीचा प्रश्न नाही. कारण खरेदी विक्री व्यापार सर्वसाधारण जनव्यापाराचा एक उपसंच आहे. समाजात वावरताना एकमेकांशी काय प्रकारचं आदानप्रदान व्हावं, हा नीतीमत्तेचा आणि कायद्याचा प्रश्न आहे.

नार्सिससचा स्वप्नदोष

काचेच्या भांड्यातल्या गोल्डफिशसारखा
विहरतो तो स्वच्छंद लिमिटेड अवकाशात
अन् तापलेल्या सूर्याच्या तोंडावर मिटून कवाडं
प्रतिबिंब पाहतो काचेत अ‍ॅनिमिक प्रकाशात

बांधलेल्या आखीव मॅग्नेटिक रस्त्यांवर
गुळगुळीत मॅगलेव्हने जाताना भर वेगात
ऑटोपायलटवर टाकलेल्या आयुष्याला
रस्ता सोडून जायचं येतच नाही मनात

क्षणात रंग बदलणार्‍या बत्तीस बिटी भिंती अन्
आकार बदलत्या नॅनो फर्निचरच्या गराड्यात
कंटाळाच भरून राहिलेला असतो मख्खपणे
त्याच्या वेल इंजिनिअर्ड पिळदार शरीरात

चौघांचं चौकोनी चतुरस्र कायदेशीर कुटुंब
पसरलेलं जगभर ताणून एकेका कोपर्‍यात
स्वतंत्र, स्वतःचा असतो तो संपूर्णपणे

हायकू -


१) लहरी वारा
पानांची सळसळ
सशाचा छळ

२) ढगांची हूल
पावसाची चाहूल
भुई निष्प्राण

३) वाऱ्याची गती
निसर्गाची संगती
मन बेभान

४) पाऊस गाणी
धरतीची कहाणी
ऐकते बीज

५) कावळा पाही
चिमणीचं सदन
खुनशी मन

.

" धन्य आज दर्शनाने तुझ्या - "

'

नाम जपलं विठ्ठलविठ्ठल, मी तुला पहाया
रोज मूर्ति बघणे छंदच मनातून माझ्या ||

आज दर्शनाने झाली धन्य धन्य काया
डोळियाचं फिटलं पारणं जीव नाही वाया ||

चाल चालुनी शिणली रे जर्जर ही काया
ध्यास घेतला होता मी, काळजामधुनी या ||

तूच ध्यानि तूच मनी रे पंढरिच्या राया
शेवटी मला पावला देवा तूच विठू राया ||

व्हावं सोनं देहाचं ह्या, वाटले मना या
डोळियाचं पाणी माझ्या, गेलं नाहि वाया ||

धन्य आज दर्शनाने तुझ्या पंढरीत मी या
आनंदानं लोटांगण हे पायावर तुझिया ||

किंवा असंही असेल

मी डोअरबेल वाजवली आणि पाहिलं की एक डोळा
संशयानं पाहतो आहे माझ्याकडे काहीवेळ स्तब्ध आतून
मला वाटलं की मी चुकीच्या दाराशी आलेय

मी वळत असताना उघडलं दार तर प्लास्टिकचा चेहरा होता
सुंदर सुरकुत्या गमावलेला मला घरात बोलावणारा
रेकॉर्डेड मेसेज सारख्या आवाजात
वाटलं की मी चुकीच्या घरात आलेय

पाणी पिऊन निघाले न जाणे कोणती झाडं होती कडेला
काही रिकामे फास लटकत होते वार्‍यावर आणि काही
फासांच्या गळ्यांत माणसं होती अजून न उतरवलेली मृत
की मी चुकीच्या रस्त्यावर आलेय

मी उघड्या डोळ्यांनी पाहत होते सगळे आकार
रक्त आणि चिखल आणि घाणीने भरलेले
ऐकत होते कानांनी सगळे मोठे आणि सूक्ष्म आवाज

असंच काहीसं होईल...

असंच काहीसं होईल,
चुकून कधी पुन्हा आपली भेट झाल्यावर…
कदाचित, असंच काहीसं होईल,
तुझ्या नजरेला नजर माझी भिडल्यावर…॥ धृ ॥

होईलंच कधी ना कधी भेट,
आयुष्याच्या वेड्या एखाद्या वळणावर…
ओठांवर असेल माझ्या जरासे हसू,
अन असंख्य ओले प्रश्न डोळ्यांच्या काठावर… ॥ १ ॥

चोरशील तू नजर जराशी,
मी काही बोलावयास गेल्यावर…
ओठ शिवले जातील माझे पुन्हा,
तू असं काही वागायला लागल्यावर…॥ २ ॥

तसं तुला काही सुचणार नाहीच,
अन मला देखील नाही काही उमगणार…
बरीच जुनी ठिगळं जातील उसवली,
अन बऱ्याच खोल जखमाही ठस-ठसणार…॥ ३ ॥

जराशी असशील तू बावरलेली,
अन जरा असेन गोंधळलेलो मीही…

अभिव्यक्तीस्वातंत्र्याची गळचेपी

२० तासात ६० हजार हिट्स मिळवणारी एकमेव विनोद सांगणारी वेबसाईट बंद पडण्याची ही कदाचित एकमेव घटना असेल.

जादूटोणा विधेयक आणि वारकरी

आषाढीची वारी चालू असल्यामुळे सध्या वारीविषयीच्या बातम्यांचा सुकाळ आहे. धर्म-जातिभेद वगैरे विसरून वारकरी कसे वारीत सामील होतात, आय.टी.तले लोक कसे दिंडी काढतात वगैरे बातम्यादेखील त्यामुळे फोफावल्या आहेत. पण ह्याच काळात जादूटोणाविरोधातल्या सरकारी विधेयकाला विधानसभेच्या पावसाळी अधिवेशनात स्थान मिळेल ह्याची शक्यता नाहीशी झाली आहे, आणि त्यामागे वारकरी मंडळींपैकी एक लॉबी कार्यरत आहे.

एक अनुभव

पुण्यातली एक नामांकित दणकट शैक्षणिक संस्था. अध्यक्ष कुलगुरुंच्या कुस्तीत बर्याचदा हापटी खाल्लेले. पण तरीही दणकट. त्यांच्या सात आठ शाळा आणि चार काँलेजच्या कार्यालयीन शिक्षकेतर कर्मचार्याँना त्यांनी स्पष्ट आदेश दिलेत. कुठलाच माहिती. अधिकाराचा अर्ज घ्यायचा नाही. जाऊन कितीही आरडा ओरडा करा तिथले कर्मचारी अर्ज घेतच नाहीत. आणि आपली चिडचिडी अवस्था मस्त एण्जाँय करतात. असाच अर्ज घेऊन गेलो. जानेवारी २०१२ ला. आवक/जावकच्या कोणीतरी दातार जोशी की बर्वे बाईँना अर्ज दिला. त्यांनी घेतला वाचला आणि ठेवला.
मी म्हटलं ओसी ?
ओसी नसते.
आं ?
हो. आम्ही देत नाही.
लिहून द्या तसं.