Skip to main content

सरस्वती - एक चिंतन

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/12/Saraswati.jpg
.
मिनेपोलिसचे एक मंदीर आहे. ज्यात सर्वच अमेरिकन देवळांप्रमाणे महावीर ते दत्त ते मारुती ते नवग्रह व अधे मध्ये येणाऱ्या अन्य सर्व देवॆदेवतांचॆ रेलचेल आहे. सर्व भक्तांना खूष ठेवावं लागतं शेवटी. ते एक जाउ दे. पण या देवळातील सरस्वती अतिशय सुमुखी आहे, तेजस्वी व प्रेमळ मुद्रा यांमुळे मला ती विलोभनीय वाटते. त्या देवळात अन्य कोणाही देवतेचे दर्शन घेण्याआधी मी सरस्वतीचे दर्शन घेते. आणि शेवटी परत तिच्या समोर बसून तिचे रुपडे न्याहाळते. मग घरच्यांनी घाइघाइ केली की निघावेच लागते.पण तिचे रुप साठवून मन काही भरत नाही.
.

ललित लेखनाचा प्रकार

झुळुक

काचेची फुलदाणी
संगमरवरी वाडा
आठवणींचा शेंबुड
घालतोय राडा

पसरट टेबल
गुलाबी पर्स
मोगऱ्याचा गंध
सांडतोय सारा

मखमली पडदे
नाजुक किणकीण
परीटघडीचा
चोळामोळा

टपोर थेंब
गालावर खळी
विरघळुन गेला
लोण्याचा गोळा

लहरी पाखरु
आभाळात घिरट्या
उत्तुंग पर्वत
आणि डोंगराच्या कडा

भरदुपारी ऊन्हात
पडतोय सडा
आठवणींचा शेंबुड
घालतोय राडा

पोर्ट्रेट

पोर्ट्रेट :

पोर्ट्रेट म्हणजे रूढार्थाने चेहरा चितारणे
पेन्सिल, चारकोल , शाई , रंग असं काहीही वापरून
पोर्ट्रेट म्हणजे सर्वसाधारणपणे
एक कपाळ ,
भव्य ( भव्य कपाळ वाले लोक भाग्यवान किंवा श्रीमंत असतात असं म्हणतात)
किंवा अरुंद ,
आठ्यांनी भरलेलं किंवा अगदी सपाट
जी ए कुलकर्णींच्या कथेतली कपाळावरची तटाटलेली शीर दाखवणारं
कपाळावर आलेली केसांची बट
किंवा चक्क टक्कल

दोन भुवया
पांढऱ्या किंवा काळ्या कुळकुळीत
सुबक कापलेल्या किंवा
शरीरावरील सर्वात दुर्लक्षित भागांपैकी एक
एकमेकींना न जोडलेल्या

प्रोमेथेउस ( योहान वोल्फगांग फॉन ग्योथे )

प्रोमेथेउस ( योहान वोल्फगांग फॉन ग्योथे )

धूळ भरल्या ढगांनी खुशाल 

झाकून घे तुझे आभाळ            झीयस

डोंगर माथ्यावरचे गवत  आणि 

झाड शेंडे कापणार्या एखाद्या 

तरण्या ताठ्या पोराप्रमाणे

भले मोठे वृक्ष जमीन दोस्त 

करण्याचं तुझं काम चालूच ठेव     झीअस 

या स्त्रग्धरेला माझ्या 

तोडू शकणार नाहीस माझ्यापासून

अन माझ्या मनगटांनी बांधलेली कुटी

राहील अभेद्य

माझ्या कुटीतल्या चुलीचे 

बुंद निखारे पाहून 

ईर्ष्या तप्त होणार्या झीअस चे 

डोळे विझवु  शकणार नाहीत निखार्यांना

तुम्हा देवांपेक्षा कोणी 

केविलवाणा दिसत नाही 

थेट स्वर्गातून

( वास्तविक ही माझी कविता नाही , ही अनुवादित आहे , परंतु ऐसी वर अनुवादित साहित्य असा विभाग दिसला नाही. म्हणून थेट इथे टाकतो आहे. गुस्ताखी मुआफ़ !)


थेट स्वर्गातून :

स्वर्गातला कामाचा आठवडा म्हणजे इन मीन तीस तास
इथे वाढत जातो तो पगार आणि कमी होत जातात त्या किंमती
शारीरिक कष्ट थकवत नाहीत इथे ( गुरुत्वाकर्षण कमी आहे न !! )
लाकडं फोडण्याचं काम म्हणजे जणू टाईपरायटर वर केलेलं लिखाणच
समाजव्यवस्था अगदी स्थिर आहे आणि सरकारे विवेकी
खरंच ! कुठल्याही देशापेक्षा स्वर्गात अगदी मस्तच आहे !

सुरुवातीला काहीतरी वेगळं असणार होतं

कथा

       निर्णय
      ======

सावीने लगबगीने सर्व  सकाळची कामे आटोपलीे.ती आॅफिसला जाण्यास निघाली इतक्यात........
'ट्रिंग ,ट्रिंग 'करत फोनची बेल वाजली. नापसंतीचा कटाक्ष टाकुन तरिही चडपडत उशीर होत असतांनाही तीने फोन घेतला.
" हॅलो"
"मिसेस सावी जनार्दन का?"
" होय ,बोलते ."
" मी इन्सेपेक्टर कदम बोलतोय, सिटी हाॅस्पीटल मधून. पहाटे एक अक्सीडेंटची केस आली इथे, त्यातल्या एका इसमाच्या खिशात पत्ता आणि हा फोन नंबर मिळाला . कुणी राघव जनार्दन  आहेत. ओळखता का तुम्ही  त्यांना."
राघवचे नाव ऐकताच तिला गरगरायला झाले,तिने  आपली  फोनवरची  पकड  घट्ट केली,सोफ्याचा आधाराने ती कशीबशी उभी राहिेली.

वजाबाकी

आज परत तिची तीव्रतेने आठवण येत होती. आयुष्याच्या या वळणावर आपण किती एकटे आहोत हे स्वत: ला जाणवत होते. आयुष्य सगळे द्वेष करण्यात गेले. पैसे असले तर सगळे साथ देतात पण पैसे नसल्या वर माणसाची खरी किंमत कळते.

ललित लेखनाचा प्रकार

आस्वलीची वाटचाल... एक वारल्यांचं गाव आहे आस्वली...

केव्हापासून एक गुणगुण मनात होते आहे आठवणीतल्या त्या रस्त्याची.
घोलवड स्टेशन ते आस्वली गाव हे अंतर सात किलोमीटरचं. थोडं जास्तच. १९७८-७९मधली गोष्ट आहे ही. तेव्हा मोबाईल्स नव्हते, फोनही तुरळक असत. आस्वलीला जाणारी एस्टीबसही नव्हती. रिक्शाही जखमी झाल्याशिवाय पोहोचू शकत नसत.
घोलवड ते आस्वली, आस्वली ते घोलवड ही वाटचाल मी दर आठवड्यात दोनदा करत असे. असे नऊ-दहा महिने. सुरुवात केली ती जुलै महिन्याच्या ऐन पाऊसकाळात.

जंटलमन्स गेम ३ - इंडेक्स फिंगर!

क्रिकेट हा खेळ जसा बॅट्समन, बॉलर्स आणि फिल्डर्सचा आहे तितकाच, कदाचित किंचीतसा जास्तं असा अंपायर्सचा आहे. अंपायरच्या वर केलेल्या किंवा न केलेल्या बोटामुळे अनेक मॅचचे रिझल्ट्स पूर्णपणे बदलू शकतात! आजच्या डीआरएस च्या जमान्यात तंत्रज्ञान इतक्या उच्चकोटीला गेलेलं असतानाही अंपायर्सविना क्रिकेटच्या खेळाची कल्पना करणं निव्वळ अशक्यंच आहे. अर्थात आता तंत्रज्ञानामुळे अनेकदा अंपायरची अगदी मोहरीच्या दाण्याइतकी क्षुल्लकशी चूकही भोपळ्याएवढी मोठी करुन त्याच्या पदरात घातली जात असली तरी अखेर अंपायर हा देखील माणूसच आहे आणि कधीतरी तो देखील चुकू शकतो हे मात्रं सोईस्कररित्या विसरलं जातं.

ललित लेखनाचा प्रकार