Skip to main content

शिव्या व साहित्य

Taxonomy upgrade extras

व्यवस्थापकः या धाग्यावरील इथे दिलेल्या प्रतिसादाचे रुपांतर नव्या चर्चाप्रस्तावात करत आहोत. या निमित्ताने एकुणच शिव्या व त्याची विविध साहित्यातील योजना, त्यांचे सौंदर्य, केलेल्या चतुर वापरांची उदाहरणे, विडंबने इत्यादी संबंधित व/वा समांतर विषयांवर चर्चा करता यावी या उद्देशाने धागा वेगळा काढला आहे.
=========

वाक्य पुरे होण्याआधीच त्याला हुंदके अनावर झाले.
क्षणभर थांबलेला निसर्ग पुन्हा नाचू लागला.
भगवान म्हणाले, 'Fuck you Man.'

शून्य

चल शून्याच्या बाजू मोजू .
अन मोजुया खोली .
या शून्याचा आवाज कैसा ?
कैसी याची बोली ?

काय असे हो पाठी पुढती ?
अन शून्याच्या भोवती ?
अंत म्हणावा पाताळाचा ?
की शिखराच्या वरती ?

निराकार हा शून्य असे ,
की साकारीत होतो ?
शून्याचे जरी चित्र पुसावे ,
शून्य शेष उरतो .

चल शून्याच्या शोधामध्ये
शून्य उरे हाताशी .
रिक्त मानाने शांत बसावे
शून्य मिळे शून्या सी .

शून्य

अथांग प्रवास
नको असण्याचा भास
गवसेल शून्य
तसा मिसळेल श्वास . . . १

दिवा उजेडास
जावे जरा आस-पास
स्वयं प्रकाशित
व्हावे शून्य शोधण्यास . . . २

दिसे गुण-दोष
घ्यावे सामावून त्यास
गळतील टोके
येई शून्य आकारास . . . ३

धरावे ढगास
काही लागेना हातास
येईल प्रचीती
कसे साधावे शून्यास . . . ४

सोडोनिया पाश
काही नसताना शेष
चालत राहावे
होई शून्य समावेश . . . ५

सुतक आणि सोयर

सुतक आणि सोयर

मागच्या दोन पिढ्यांचे दुष्काळ
पाहिले आहेत कोरड्या ठक्क विहरीने
त्या विहरीसमोर बसून राहते 'ती' अखंड

कुणीतरी वर्तवली आहे भविष्यवाणी
दहा दिवस दहा रात्र अखंड अविरत
संततधार पावसानेच भरेल विहीर

ती अखंड बसून आहे विहिरीसमोर
ती' रडली नाही जन्मल्यापासून
आश्रित आहे कोणत्यातरी दुःखाची
जणू जगण्याची एकमात्र भोळी आशा

वर्तवलेली भविष्यवाणी खरी ठरली
दहा दिवस दहा रात्र पाऊस कोसळला
विहीर भरली ,ती धाय मोकलून रडली

वेदने --
तू कुणाचे सुतक पाळत होतीस
म्हणून तुझ सोयर केल नाहीस मला ?

अनुरागा

कविता

अस्वथ या श्वासामधे
जे जन्मते ते माझे नव्हे ,
माझा न हा शिशिर
ना वसंताचे सडे .
पाण्यावरी दरवेळ जी
ती तेवढीच मी छाया जणू ,
माझे न प्रारब्ध आता
ना भूतकाळाचे तडे .
माझा न वारा आग्रही
माझा न रिमझिम पाऊसही ,
मी न माझ्या देहातही
आता कुणाला सापडे .
हे इतुके शब्द त्यांना
पोरके पणाची उभारी ,
इंद्रायणीच माय त्यांची
जन्मतील पुन्हा नवे ….
माझा न हा शिशिर ना वसंताचे सडे !

स्वरूपा चव्हाण

कविता

माझ्या अस्तिवावर
जेव्हा;
दिशाभूलीच सावट पसरत,
तेव्हा;
प्रत्येकदिशेला मी
दुभाजात राहते
तर्क अतर्कच्या चाळणीत.
दिशाभूलीचा प्रदेश ही भेदरलेला...
अस्थिर आणि अपरंपार असतो.
एखाद्या अणूचा केंद्रकच डळमळवा
तसा हा
चक्क्काचूर,
विस्कटलेला प्रदेश !
ढवळून टाकतो आपलं मन....आपले निर्णय...
आणि मतं सुद्धा...
अश्या वेळी बऱ्या वाईट साऱ्याच आठवणींचा पुंजका
मी त्या प्रदेशाच्या वेशीवर टांगून देते....
मी सर्वस्वी रिती होते
मुक्त हस्ताने ...
नव्या जन्माच्या स्वागताला !!!

स्वरूपा चव्हाण

आयुष्य : एक मृगचक्र!

आयुष्य हे मृगजळाचे चक्रव्यूह (मृगचक्र) असते असे मला वाटते म्हणजे नेमके काय?

जे आयुष्य आपल्याला मिळते ते असते एक आभासी तात्पुरते जग...
त्यात आपण फ़क्त काही काळासाठी आलेलो असतो...
आज आपण जगण्यासाठी काम करतोय की काम करण्यासाठी जगतोय अशी स्थिती अनेक क्षेत्रात आहे. जगण्यासाठी आपण पैसा कमावातोय की पैसा कमावण्यासाठी जगतोय तेच समजत नाही.
आज जगच असे बनले आहे की आपण या आभासी कर्माच्या चक्रव्युहातून मरेपर्यंत सुटत नाही...

जोपर्यंत आपण जिवंत आहोत तोपर्यंत हे जग आहे आणि आपण नाही तेव्हा जगही नाही.
निदान आपण जगातून गेल्यानंतर आपल्यासाठी तरी ते जग अस्तित्वात नसतं.

padawa

काही आठवणी गतिमान आयुष्याचा पाठपुरावा करतात .... तेह्या असं, आता असं असा उद्वेग नसतो त्यामागे,पण miss करत असते ते सार हे नक्की...
नऊ धान्याची लांबी... आंब्याच्या पानात गुंडाळून झेंडूच फुल रुबाबात गुंफून “ नवं “ बनवायचं , जात्या पासून जोता पर्यंत सर्वाला मनोभावे पुजून ‘ नवं ‘ बांधायचं...

Diwali

दिवाळी म्हटलं की आजही आठवतं.... कुडकुड थंडीत केलेलं झुंजूमुंजू स्नान ! तेल , उटण, नारळाच दुध असं सारं अंगाला भरघोस चोपडून ...
तीन तांबे गार पाणी ...तीन तांबे गरम पाणी करत उरकलेली आंघोळ .....
ही अशी दिवाळी आता नाही ....!!!

आजही रांगोळीन सजलेल्या पाटावर तसचं अभ्यंगस्नान होतं...पण तरीही भूतकाळ खुणावतो कारण दिवाळीचा निर्लेस आणि निर्लेभ आनंद तिथे सापडतो .....
आपली अंघोळ , आपले फटाके, माझ्या साठीच्या चकल्या याची जागा सामजस्य आणि वयाचा समजूतदारपणा याने घेतलेली " दिवाळी ".... अवखळ अल्लड आनंदाला दूरस्थ पाहते ...

दिवाळी - वैचारिक क्षणिका


चाईनीज बॉम्ब
जोरात फुटला
कानाचा परदा
कुणाचा हो फाटला.



फटाक्यांचा धूर
आकाशी दाटला
खोखलत-खोखलत
कुणाचा प्राण गेला.

आधी केली साफ -सफाई
मग पसरविला कचरा
दिवाळीचा सण मोठा
असा साजरा केला.