आपल्या प्रेयसीने आपल्याकडे एक नजर टाकावी म्हणुन जीवाचे रान करणार्‍या, युगानु युगे ताटकळणार्‍या आपल्यासारख्या सामान्यांचे प्रेम आणि बा भ बोरकर यांसारख्या दिग्गज, प्रतिभाशाली कविंचे प्रेम या दोहोत तसा दर्जात्मक फरक काहीच नसतो. फरक असतो तो अभिव्यक्तीत. प्रेमपात्राच्या एका नजरेने जसे आपण जायबंदी होतो, घायाळ होतो तसेच कविही होतात. आपणही तोच eternity च्या डोळ्यात डोळे घालून पहाण्याचा क्षण अनुभवलेला असतो, ज्या क्षणी, काळ ही चवथी मितीच लोप पावलेली असते. फक्त हा क्षण आपल्याला शब्दबद्ध करता येत नाही. जरा सावरल्यानंतर आपण हिंदी गाणे गुणगुणतो-

"जरा नजरोंसे कह दो जी निशाना चूक ना जाये,

तसे तर वेध अगदी पस्तीशीपासूनच लागलेले होते. या वयाबद्दल अनेक पुस्तकातून वाचून होते इतकेच काय ज्योतिष्यांनाही या वयाने दखल घेण्यास भाग पाडलेले होते तेव्हा चाळीशी काहीतरी "Fun age" आहे आणि आपल्या चाळीशीत काहीतरी सनसनाटी घडणार आहे अशा हृदय धडधडवणर्‍या काहीशा अपेक्षा निर्माण झालेल्या होत्या. आमचं धोक्याचं सोळावं वरीस केव्हा आलं आणि केव्हा चालतं झालं ते कळलेच नव्हते तेव्हा निदान चाळीशीने काहीतरी रंग दाखवावे अशी अपेक्षा होती. पुस्तकांतून खूप ऐकले होते की व्यक्ती बंडखोर होते, सरळ, सामोपचाराने चाललेल्या आयुष्यात उलथापालथ घडविण्याच्या मागे लागते.

हातात सामान घेऊन मी रेल्वे स्टेशनच्या एका फलाटावर उभा आहे. माझी गाडी थोड्याच वेळांत येथे येत असल्याची घोषणा झाली आहे. माझ्याकडे प्रवासाचे आरक्षित तिकीट आहे. त्यामुळे माझा बसायचा डबा जिथे थांबणार आहे तिथे मी थांबलेलो आहे. गाडीला नेहेमीप्रमाणेच खूप गर्दी आहे.

ही म्हटली तर लहान मुलांकरता असलेली कथा आहे, It makes a perfect sense to me.
__________________________________________________________________________________________________________________