बाबा बाबा . जय हो बाबा ... आज तुमच्यासमोर मनातलं गुपित उघड करायची वेळ आलीच. देवा, श्री जय बाबा , माझं चुकलंच ... या तुमच्या अजाण कन्येचे गुन्हे पोटात घालावेत. विषय वासनेत माझ्यातला दैवी अंश कुठे लोप पावला कोण जाणे ... बाबा बाबा ..... "प्र " च्या मोहात वाहवत जातांना .... गटांगळ्या खाल्या ...... या मोहपाशातून तुम्हीच मला बाहेर काढून उत्क्रातीं चा मार्ग दाखवलात ... बाबा. बाबा .... निसरडी असतो मार्ग प्रेमाचा हे अंजन डोळ्यात घातलंत माझ्या देवा !!!!!....... कुठे वाट फुटेल तिथे जात होते मी. हो, "प्र " आवडायचा मला .... त्याच्या प्रेमपाशात मी या आयुष्याचे सार विसरूनच गेले हो. बाबा. बाबा ,......

बापरे ! काय धूळ पडली आहे या पेटीवर. सुमारे एक चौरस फूट आकारमान असलेली ही लोखंडी पेटी मागच्या शतकात कधी तरी या भिंतीत ठोकून बसवली होती. आता ती प्रचंड गंजली आहे आणि तिला बरीच भोकेही पडली आहेत. ती कुलूपबंद आहे खरी पण तिच्या किल्लीने ती उघडेल की नाही याची शंका आहे. एके काळी तिच्यावर तिच्या घरमालकाचे नाव रंगवलेले होते. आता ते नाव वाचण्यालायक राहिलेले नाही. कित्येक महिने घरातले कोणी तिला उघडून बघायच्या फंदात सुद्धा पडत नाही. ही पेटी एखाद्या नव्वदी उलटलेल्या जराजर्जर म्हाताऱ्याप्रमाणे तिचे उरलेसुरले आयुष्य कंठीत आहे.

डिसक्लेमर - मी डॉक्टर नाही. माझ्या माहीतीप्रमाणे, डिमेन्शिया रिव्हर्स करता येत नाही. त्याच्यावरती रामबाण उपाय अजुन तरी सापडायचा आहे. याचा अर्थ प्रत्येक पेशंट मरावा अशी इच्छा करणे हा मार्ग नाही. सकारात्मक आशावाद ठेऊन, औषध सापडण्याची वाट पहाणे, सुश्रुषा करणे हे मार्गच अवलंबिणे श्रेयस्कर आहे. पण मुद्दा हा आहे की, वृद्ध आणि मनाने खचलेल्या साथीदाराच्या मनात, खालील विचारही येऊ शकतात, त्या विचारांत गैर काहीही नाही.

ऋणानुबंधांच्या जिथून पडल्या गाठी
भेटीत तुष्टता मोठी

.