बागकामप्रेमी ऐसीकर : २०१६ धागा - ३

चिमणराव

Taxonomy upgrade extras

ठाण्याजवळच्या लोकांनी कोपरी पुलाजवळ सर्विस रोड कडून प्रवेश असणाय्रा दत्ताजी साळवी उद्यानास भेट द्यावी.सार्वजनिक बाग किती चांगली असू शकते याचे उदाहरण.

ऑलिंपिक कशासाठी?

३_१४ विक्षिप्त अदिती

Taxonomy upgrade extras

काल संध्याकाळी ऑलिंपिकमध्ये जिम्नॅस्टिक्सची फायनल बघत असताना घरी घडलेला संवाद -
"तुला माहित्ये, ऑलिंपिक भरवायला सुरुवात केली कारण त्यातून योद्धे निवडत असत."
"हो, मागे कधीतरी तू बोलला होतास."
"आताही ऑलिंपिक भरवून योद्धे निवडतात."
(रिकामा चेहरा)
"आता ऑलिंपिक-जिम्नॅस्टिक जसे एसीत होतात; तसे योद्धेसुद्धा एसीत बसतात. हॅकर्स!"
"ओह ... बरोबर आहे तुझं."

---

Today's Borowitz Report : can't stop laughing!

मिलिन्द

NEW YORK (The Borowitz Report)—Clarifying his position on a key national-security issue, Donald Trump said on Friday that as President he would be willing to use nuclear weapons, “but only in a sarcastic way.”

“People who are worried about me having the nuclear-launch codes should stop worrying, O.K.?” Trump told CNN’s Wolf Blitzer. “If I ever used nuclear weapons, it would be really obvious that I was just being sarcastic.”

ललित लेखनाचा प्रकार

सुखासन

शिवकन्या

आले कोण गेले कोण
कवतुक आता वाटत नाही ,
कुणी थांबले हसून बोलले
मनात किणकिण वाजत नाही ,
पानाफुलापक्ष्यांसाठीही
दार सुखाचे उघडत नाही
.
.
.
इतके माणूस छिलून निघते
एकांताच्या सुखासनावर!

-शिवकन्या

अंधविश्वास (४)- सुखाचा शोध

विवेक पटाईत

अंधविश्वास - (भाग १) -अंधविश्वास म्हणजे काय?
अंधविश्वास भाग (२) - नकारात्मक लढा
अंधविश्वास भाग (3) - सार्थक लढा

समर्थांनी म्हंटले आहे 'जगी सर्व सूखी असा कोण आहे, विचारे मना तूचि शोधून पाहे'. तरी हि प्रत्येक व्यक्ती सुखाचा शोधात असतो. कधी कधी सुख मिळविण्यासाठी तो शार्टकट मारण्याचा प्रयत्न करतो आणि 'अंधविश्वासाच्या' जाळ्यात अटकतो.

ललित लेखनाचा प्रकार

आत्माष्टक/ निर्वाणाष्टक (आदि शंकराचार्यांचे नव्हे तर एका सामान्य मुलीचे)

.शुचि.

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/7d/ce/75/7dce759fffde82f19a8b573db8884175.jpg

स्वतःचा परीघ, आसपासचा समाज (आंजा किंवा खराखुरा), प्रियजन, मित्र - मैत्रिण, नातेवाईक आदि यांचे भान असले की
आपले स्वतःचेही जीवन अन्य लोकांचेही सुसह्य होते.
कळायला फार अवधी लागला पण लक्षात आले आहे.
.
उडदामाजी काळे-गोरे असतातच. सर्व प्रकारचे लोक या जगात आहेत पण आपण कोणाला महत्व द्यायचे, कोणाच्या वारांनी व्यथित व्हायचे, स्तुतीने फुशारुन जायचे याचा नीट अदमासा आला की

और क्या एहेदे वफा होते है - एक अविस्मरणीय गीत

शान्तिप्रिय

और क्या एहेदे वफा होते हैं । लोग मिलते हैं जुदा होते है। और क्या......... एहेदे वफा होते हैं ।

पंचम (आर डी बर्मन), आनंद बक्षी ,आशाताई(सोलो) आणि सुरेश वाडकर(सोलो) यांच्या प्रतिभेनी सजलेली एक मास्टरपीस संगीतकृती !

चांगुलपणा , चांगुलपणा म्हणजे काय? लोक एकत्र येतात आणि विभक्त होतात , जणू एकत्र येण्यातच विभक्त होण्याची बीजे रोवलेली असतात. जीवनात भेटणारे साठी केव्हा तरी विभक्त होतातच.
जवळच्या व्यक्तीला त्रास देऊन आणि रडवूनच सुख मिळते काय? प्रेम विसरण्याची जणू जगाला सवयच असते.
प्रेमातील उद्विग्नता व्यक्त करण्याचा एक प्रयत्न !

स्पर्धा का इतर?

तोच चंद्रमा नभात...

अरविंद कोल्हटकर
तोच चंद्रमा नभात, तीच चैत्र यामिनी,
एकान्ती मज समीप, तीच तूहि कामिनी.

नीरवता ती तशीच, धुंद तेच चांदणे,
छायांनी रेखियले चित्र तेच देखणे,
जाईचा कुंज तोच तीच गंधमोहिनी,
एकान्ती मज समीप, तीच तूहि कामिनी.

सारे जरी ते तसेच, धुंदि आज ती कुठे,
मीहि तोच, तीच तूहि, प्रीति आज ती कुठे,
ती न आर्द्रता उरात, स्वप्न ते न लोचनी.
एकान्ती मज समीप, तीच तूहि कामिनी.

त्या पहिल्या भेटीच्या आज लोपल्या खुणा,
वाळल्या फुलात गंध शोधतो पुन्हा,
गीत ये नसे जुळून, भंगल्या सुरातुनी,
एकान्ती मज समीप, तीच तूहि कामिनी.

शांता शेळके ह्यांचे हे प्रसिद्ध भावगीत आपणा सर्वांच्या कानावरून अनेकदा गेलेले असेल. मी कोठेतरी वाचल्यावरून आठवते की हे गीत शांताबाईंना ज्या श्लोकावरून सुचले तो मूळ संस्कृत श्लोक मम्मटाने आपल्या ’काव्यप्रकाश’ ह्या अलंकारशास्त्रावरील ग्रंथामध्ये उदाहरण म्हणून वापरला आहे. ’काव्यप्रकाश’ हा ग्रंथ शान्ताबाई स.प. महाविद्यालयात बी.ए.च्या वर्गात असतांना त्यांच्या अभ्यासक्रमामध्ये होता.

तो श्लोक असा आहे:

य: कौमारहर: स एव हि वरस्ता एव चैत्रक्षपा-
स्ते चोन्मीलितमालतीसुरभय: प्रौढा: कदम्बानिला:।
सा चैवास्मि तथापि तत्र सुरतव्यापारलीलाविधौ
रेवारोधसि वेतसीतरुतले चेत: समुत्कण्ठते॥

अर्थ - (नायिका सखीला सांगत आहे) माझे कौमार्यहरण करणारा प्रियकर तोच आहे, आता तशीच चैत्राची रात्र आहे, फुललेल्या मालतीपुष्पांनी सुवासित झालेले कदंबवृक्षावरून येणारे वारे तसेच आहेत आणि मीहि तीच आहे. तरीहि ह्या रेवाकाठी वेताच्या तळापाशी सुरतक्रीडेच्या कल्पनेने माझे चित्त उत्कण्ठित होत आहे.

हा श्लोक मम्मटाच्या काव्यप्रकाशात उद्धृत केला गेला आहेच, तसाच तो विश्वनाथाच्या साहित्यदर्पणामध्ये मम्मटाशी आपला मतभेद स्पष्ट करण्यासाठी विश्वनाथानेहि दाखविलेला आहे.

मात्र तो ह्या दोघांपैकी कोणाचाच नाही. शीलाभट्टारिका नावाची कोणी एक तशी अज्ञात कवयित्री ७व्या-८व्या शतकामध्ये होऊन गेली. शार्ङ्गधरपद्धति नावाच्या एका जुन्या सुभाषितसंग्रहामध्ये - Anthology - तो तिच्या नावाने दाखविला गेला आहे आणि म्हणून श्लोकाची आणि तिची स्मृति टिकून राहून मम्मटापर्यंत पोहोचली आणि तेथून ती शांताबाईंना मिळाली.

शांताबाईंनी आपल्या गीताची कल्पना जरी ह्या श्लोकातून घेतली आहे तरी गीताचा अर्थ मूळ श्लोकाच्या अर्थाच्या विरोधामध्ये आहे. श्लोकामधील नायिका ’चेत: समुत्कण्ठते’ असे सांगत आहे तर गीतातील नायक ’गीत ये नसे जुळून, भंगल्या सुरातुनी’ असे खेदाने म्हणत आहे हे लक्षणीय आहे.

७व्या-८व्या शतकातील आता स्मृतिशेष आणि जवळजवळ आणि अज्ञात शीलाभट्टारिका ह्या श्लोकाच्या रूपाने अद्यापि आपल्या आसपास आहे.

सतारवादक विदुर महाजन

ppkya

मी अनुवादित केलेले अमीरबाई कर्नाटकी हे पुस्तक प्रकाशित झाल्यानंतर अधून मधून वाचकांचे फोन येत असतात. वेगवेगळे अनुभव येतात. फोन केलेल्यांपैकी बरेचसे फोन, हे अमीरबाई यांची तसेच त्याकाळातील गाणी ऐकलेल्या वाचकांचे असतात. त्यांचा आठवणींना उजाळा मिळालेला असतो. मागच्या आठवड्यात विदुर महाजन यांचा असाच पुस्तकाबद्दल सांगायला फोन आला. मी त्यावेळेस ऑफिस मध्ये होतो. अगदी भरभरून बोलले, त्यांचा संदर्भ अमीरबाई यांच्या गाण्याकडे नव्हता, तर एका त्याकाळी स्त्रीने दिलेला परिस्थितीशी लढा हा होता, आणि त्यांना ते भावले होते. बोलण्याच्या ओघात, त्यांनी त्यांच्याबद्दल सांगितले. ते सतारवादक आहेत.

ठिपक्यांची मनोली (मुनिया)

May

गेल्या १० वर्षां पासुन आमच्या घरी मुनिया येतात. ऊन्हाळा संपुन पावसाळ्याची चाहुल लागली की लगेच हजर होतात. पावसाळ्याच्या सुरुवातीला त्यांची घरटी बांधण्याची लगबग सुरू होते. शरिराच्या आकारापेक्षा ६ ७ पट मोठ्या आकाराचे गवताचे पाते आणुन घरटी करतात. त्यांच्यासाठी आम्ही बाल्कनीत बाजरी ठेवतो. एका वेळेस ७०-८० च्या थव्याने येतात. मुनिया ४ महिने तरी रोज येतात. मुनियांना आठवड्याला ४ ते ५ किलो बाजरी लागते. दिवसतुन तिनदा खायला घालावं लागतं. (बाजरी खाताना त्या सांडवतातही भरपुर आणि खाल्लेल्या बाजरीचे फोलपटं खाली पडतात. जरा कुठे खुट्ट झालं कि लगेच उडुन जातात तेव्हा, त्यांच्या पंखांनिही बाजरी खाली सांडते.

Subscribe to