विसरायला काय होते तुला.. जीवनाचा ओघ.
वाळू निसटावी आणि फैलावी तशी सैल पडलेली तुझी धावपळ.

रूजलेली मुळें किती खोल आहे, या जीवनाची, तुला कुठे ठावूक आहे..

ऊन पडावे तसे तुला आठवणींचा पान्हा फुटतो आणि रात्र उजाडावी तशी जरा जीर्ण आकारशून्य निराशा वेढून घेते.

लाल रंगावर निळाई तरळते तसं तुझं शरीर. बालकवींचा औदुंबर जसा.
स्नायूंच्या चेतनाचे दरवाजे आतून बंद केलेले, की आतच ढकललेले.

बागेतल्या मकरंदावर दरोडा घालणारे भुंगे तुझ्या आयुष्यात आलेत,
बाग बनवून गेले आयुष्याला तुझ्या..

दुसरा नाही, म्हणून तू राहतो, निजतो, गुंडाळून घेतो एकारातच..
वाह!

फार पूर्वीची गोष्ट आहे,
अवतीभवती जंगल तर होते.
विचारांनी वेढलेले, उंचच उंच..
कल्पनेने व्यापलेले, आकाशाला गवसणी घालणारे.
प्रेमाची एक गुहा होती तिथे.
कुणालाही सहजी दिसू न शकणारी, रम्य अश्या शृंगारवेलींनी लिप्त..
तराजूत दोन्ही पारड्यात समान ठेवता येईल, इतकी बुद्धी आणि शक्ती अशी डौलदार वृक्ष आजूबाजूला वाढलेली होती.
एक निराकार उन्हाचा कवडसा उजळत त्या गुहेच्या तोंडाशी आलेला होता, त्यात किल्मिषांचे रजःकण उजळून निघत होते.
थांग न सापडणारी स्वप्नांची दरी होती.
यथार्थचा झरा खळखळ वाहत होता.
त्या जोडीला डगमग डगमग करणारी मनाची एकाग्रता विहरत होती.

कधी अनायसे घडते, घडत जाते, ते तसं घडू नये, असेही वाटत नाही आणि ते तसंच का घडते आहे, असंही वाटत राहते..

परवा तह झाला तसं बोलणं बंद पडलं आहे. मनात चरा पडला आहे की नाही हेही अजून नीटसं कळलं नाही, पण बोलणं तर बंद आहे.

तशी वेळ आता त्याची बाहेर पडण्याची, आणि मी त्याला हलके मिठीत घेऊन निरोप देण्याची, पण निरोप आता असा अडखळून गेला आहे.