इतर

आज रविवार असूनही व्हॅलेंटाईन डे थंडाच होता सगळीकडे.

भाडं शोधत शोधत गाडी चर्चगेट स्टेशनला आणली.

आता गाड्या पार्शली का होईना पब्लीकला चालू झाल्याने मागच्या महिन्यापेक्षा जास्त गर्दी होती.

भाडी पटापट मिळत होती.

एक कपल घेतलं त्यांना गेट-वेला जायचं होतं.

मला वाटलं V- डे सेलिब्रेट करत असतील

मुलगी गुजरातीत बोलत होती...

(आता मुंबईत राहणाऱ्या मराठी माणसाला गुजराथी बऱ्यापैकी समजून येतेच.)

त्यांचा ब्रेकअप होत होता.

मुलगी प्रचंड प्रॅक्टीकल आणि आयुष्याबद्दल क्लॅरिटी असलेली होती. तर मुलगा सेंटी.

आमच्या बंड्यामामांचं - त्याच, फ्रेंच एक्स्पिरिअन्सवाल्या सागर डिलक्सवाल्या - टुमदार कुटीर आहे. म्हणजे तसा जुना वडिलोपार्जित बंगला आहे, पण त्याला बंड्यामामा "आमची पर्णकुटी" वगैरे म्हणतात. चांगल्या सिमेंटच्या भिंती आणि एव्हरेस्टची कौलं आहेत तरीही.

आज नव्या वर्षात पहिल्यांदा टॅक्सी काढली.
टॅक्सी चालवायला लागून वर्षापेक्षा अधिक काळ झाला. टॅक्सी दिवस १: ८ डिसेंबर २०१९

१३ महिन्यांत १४ सेशन्स म्हणजे प्रगती फारच हळू आहे.
अर्थात लॉक-डाऊनमुळे जवळ जवळ ६ महिने बाहेर पडताच आलं नाही.
तशीही ३० सेशन्स पूर्ण करायची फिक्स्ड टाइमलाईन ठेवली नाहीये सो जेवढा वेळ लागेल तो लागेल.

तर...

एका "सौधिंडियन" काकूंना नाना चौकात भाजी मार्केटला सोडलं.

लॉक-डाऊनमुळे चांगली भाजी मिळत नाहीशी झाल्याची तक्रार करत होत्या.

मजल दरमजल करत वीरसेन एका अपरिचित नगरीजवळ पोहोचला. सायंकाळचा समय होता. सोबतच्या भाकरतुकड्याचे सेवन करून, निर्झराचे मधुर जल प्राशन करून वीरसेनाने नगरीत प्रवेश केला. एका कनवाळू रहिवाश्याची त्याच्या ओसरीत झोपण्याची परवानगी घेऊन वीरसेनाने अंथरूण पाहून हातपाय पसरले.

दिवाळीच्या जरा आधीची गोष्ट. यंदाची दिवाळी नाही, गेल्या वर्षीची.

मह्या संडेला सकाळीसकाळी आमच्या घरी आला. "काकू, हा सगळा फराळ खाऊन कसा वाटतो ते सांगा," असं बोलत त्यानी अॅल्युमिनियमचा मोठ्ठा डबा आईकडे दिला, आणि सोफ्यावर फतकल मारून बसला.

"अरे हे काय महेश, दिवाळीला अजून चिकार वेळ आहे. आणि एवढा सगळा फराळ मी एकटी कशी खाणार?" आईने फराळ दोन प्लेटमधे वाढून आम्हाला आणून दिला, आणि ती भाजी आणायला गेली.

"खा भेंजो, आणि कसा वाटतोय सांग" मह्या बोलला. मग मी आणि तो दहा मिनटं न बोलता शिस्तीत खात होतो.

"चकली ९/१०, रवा लाडू १०/१०, शंकरपाळी ९/१०, करंजी ८/१०, चिवडा ९/१०" मी बोललो.

“नाहीच कुणी रे आपुले, प्राणांवर नभ धरणारे” अशी आक्रोश-न-करणारी तरल अवस्था अधून मधून येते. त्यावेळेस काहीही करावे वाटत नाही. ही अवस्था इतर कोणता परजीव भरून काढेल अशीही अपेक्षा नसते. खऱ्या अर्थाने ‘missing’ वाली भावना.

फार फार वर्षांपूर्वी, एक लाकूडतोड्या लाकडे तोडायला जंगलात गेला होता. त्याला चकवा पडला, आणि तो वाट चुकला.

उपाशीपोटी रस्ता शोधत शोधत शेवटी तो एका तळ्यापाशी पोहोचला. तळ्याच्या काठावर एक झोपडी होती. लाकूडतोड्याने दार ठोठावले. एका खाष्ट म्हातारीने दार उघडले. "काय पाहिजे?" ती करवादली.

"आजी, मी रस्ता चुकलो आहे. खूप भूक लागली आहे. काही खायला मिळेल का?" लाकूडतोड्याने विचारले.

"मी गरीब म्हातारी काय देणार तुला? माझ्याकडे काssही नाही." म्हातारी पटकन म्हणाली.

लाकूडतोड्याने दीर्घ श्वास घेतला. "बरं, मग तुमच्या पडवीत बसून मी कुऱ्हाडीची खीर केली तर चालेल ना?" त्याने विचारले.

अ.म.न. उत्पादक महासंघाचे पदाधिकारी व्यथित होते. उत्पादनाला ग्राहकांचा प्रतिसाद लाभत नव्हता, आणि शेतकऱ्यांचाही. या पेचातून तोडगा कसा काढावा, हे त्यांना सुचत नव्हते. या नैराश्यातून महासंघाच्या सचिवांनी राजीनामा दिला होता. या पार्श्वभूमीवर महासंघाची बैठक चालू होती.

नवनिर्वाचित प्रभारी सचिव म्हणाल्या, "आपल्या अनेकविध प्रयत्नांना अद्याप यश आलं नाही. आता मूलभूत उपाय केला पाहिजे."

"म्हणजे नेमकं काय?" जुन्याजाणत्या अध्यक्षांनी विचारलं.

"महासंघाने ब्रॅन्ड कनसलटनट नेमून उत्पादनाचं सुयोग्य पोझिशनिन्ग केलं पाहिजे."

"अनुमोदन! साधु!साधु!" असा गजर सदस्यांनी केला.

सर्वार्थानी विचित्र आणि दोन दिवसांच्या लहानुल्या दिवाळीत चेपलेला आजचा भाकड रविवार!

आज सकाळी सकाळी टॅक्सी घेऊन वाट बघत होतो तर एक छान थोडी उग्र पण सेक्सी, फिटेड लाल कुर्ता घातलेली दोन्ही हातात कोपऱ्यापर्यंत लालच चुडा आणि मेहेंदी रंगवलेली पस्तिशीची स्त्री गाडीत बसली.

सागरमधल्या डिंपलच्या थोडीफार आगेमागे म्हणता येईलशी.

गाडी चालू करणार तेवढ्यात एक पोरगेलासा तगडा हॅण्डसम जवान धावत नारळ-पाणी घेऊन आला.

नेव्हीत होता (त्याच्या बोलण्यावरून कळलं).

तिला त्यानं प्रेमानं पाणी पाजलं आणि मग तो निघून गेला.

आज फायनली लॉक डाऊननंतर पहिल्यांदा टॅक्सीवर चाललोय.

८ मार्च ते १ नोव्हेंबर: ८ महिने.

विश्वाच्या पुलाखालून बरंच पाणी वाहीलं ह्या काळात.
बरचसे लोकं तर नाका तोंडात पाणी जाऊन गुदमरले, कित्येक डूबलेसुद्धा.
निर्लज्ज होऊन खरं सांगायचं तर मला पर्सनली फारशी झळ नाहीच पोचली करोनाची.