Skip to main content

एक यशस्वी उद्योजिनी - आभा करंदीकर

काही लोक जवळचे संबंध असूनही अपरिचित राहातात तर काही अगदी चुटपुटत्या ओळखीतूनही चटकन मनाला कळतात. शाळेपासून वगैरे ओळख नाही आमची, पण जेवढी काही ओळख आहे तेवढ्यात एक परिचित आत्मियता जाणवते. किंबहुना मला हेसुद्धा आठवत नाही कि मी तिच्याशी पहिल्यांदा केव्हा बोलले. जेव्हा कधी बोलते तेव्हा तिच्यातील चांगुलपणा चटकन कळून येतो. फेसबुकवर, फोनवर आमच्या गप्पा झालेल्या आहेत. या दिवाळीत आम्ही पहिल्यांदा भेटू. I am looking forward to it is an understatement .

एवढंच करा.

कोणाकडे प्रतिभेची कुंडले असतील तर,
तर ती उतरवूनच ठेवावी.
कारण ती मागणारे इंद्र,
रस्तोरस्ती उतरलेत.

तुमची प्रतिकं असतील मारे प्रत्यक्षाहून उत्कट
तुम्हीहून ती जाळा.
कारण प्रत्यक्षांच्या उरावर,
त्यांना थयाथया नाचवणारे,
तुमच्या अंगणात आलेत.

अभ्यासाचं कवच काढूनच टाकावं
रक्तबंबाळ झालात तरी.
कारण, ते देणाऱ्या सूर्याने
त्याचं तेज गहाण टाकलय.

मुळात कलेबिलेची गरज भासावीच का तुम्हाला?
नाईट लाईफची झिंग घ्यावी की उशाला!
कोण कुठले पिडीत-बिडीत, हव्या कशाला उठाठेवी
पाण्याचं इंधन होतयं आणि माणसांची आगकाडी.

छद्मपिपासा

खेचावी का कमान
ताणुन आकर्ण?
का मांडावा डाव
द्युताचा आज भयंकर?
रणी कुचकामी असेल जे जे
ज्ञानाचा त्या होम तरी मग?
का पेरावा द्वेष मनोमन
मेंदुंच्या वळशा-वळशातुन?
जिथे जन्मते निर्मळ गंगा
तिथे पुरावे मढे ओलसर
आणि निळ्या पर्वतराजींना
ठोकावी का नाल अनावर?
का दिगंत आक्रोश आंचवित
उठवावी अन् करपट ढेकर?
विटल्या गात्री हिरवा अंकुर
सोडावा का उठवुन काहुर?
का जगण्याच्या मृदंगरंगी
ठेचावे खणखणते नूपुर?
छद्माची का लेऊन वस्त्रे
जळजळणारे सडवू भांडण?
नकोनकोश्या गर्तांमधुनी
ओतावे का शब्द हलाहल
गाभ्यातुन विषभरल्या ज्यांच्या

तृष्णा

रूपही आरशातले हळुवारसे शाहारले
मीच का तो हरवलेला भास होऊन राहिलो?

हृदयांतरीचे आर्जव! उद्गारता झाले थिटे
मत्त तालातील जणू लयमात्र हरपुन राहिलो!

देव देव्हाऱ्यातले साकारता ये क्लांतता
मीही माझे देवपण झाकून अवघे राहिलो!

जाळता देहातली या वासनांची वेदना
मन्मथावाचून रतिसम रिक्तसा मी राहिलो!

राहु दे साधी मला तृष्णा तरी रे!
व्यर्थता पूर्तीतली पुरतीच जाणुन राहिलो!

पिंपळ

त्या तीरावर आहे तो पिंपळ
पानांतुन ज्याच्या सळसळते ऋतुंची जाग
आणि नखांनी ओरबाडतात ज्याला
बिलंदर खारी ढोलीतल्या.

तळहातच जणू!
पिंपळपानं आहेत काही तांबुस कोवळी
रेषांतुन जीवन घेऊन ओलंकंच
लालसावलेलं, आभा ल्यालेलं प्रकाशाची.
जडमूढ मुळांनी धरली आहे माती घट्ट
पसरून आपली बोटं लांबचलांब
आपोष्णी करायला पृथ्वीच्या गाभ्यातुन!

तप

शांत स्वरांची सात्विक वृत्ती
कधी ऐकतो अंधारातील
कधी झोंबतो पहाटवारा
शाल तोकडी घेता वत्सल

मनी कुणाच्या बीज रुजवितो
बीजातुन कधी स्वये उगवतो
खडकाची मुळी तमा न धरता
मातीतुनी पालवी घडवितो

वनवासी सोयरे नसो, पण
रत विश्वाचे भान असे मज
थेंब टपोरे सरसर येता
होऊन कोळी जाळे विणतो

नदी वाहता निर्मळ झुळझुळ
मान-पाठ करुनिया धनुकली
पलाशपानी द्रोण घेऊनी
प्रवाहातले कृमी तारतो

वृक्षांच्या अंतरिचे रूदन
बनुनी पिंगळा स्तब्धसाक्षीने
अपुल्या हृदयी अर्कवून मग
भोवताली कर्कशा घुमवितो

नवीन देश कसा बनवायचा?

नुकतंच मी गब्बर सिंगना विचारलं होतं, 'इतर सर्व देशांच्या राज्यघटनांबद्दल तुम्हाला तक्रार असेल तर तुम्ही एक नवीन देश का नाही स्थापन करत?' असं म्हणण्यात किंचित खवचटपणा असला तरी मी थोडं संशोधन केलं तेव्हा अनेक गमतीदार गोष्टी लक्षात आल्या. मुख्य म्हणजे खूप लोकांनी या प्रश्नाचा मनापासून विचार केलेला आहे. मी जी काही सोपी आकडेमोड केली, त्यावरून हे बिलकुल महाग नाही असं लक्षात आलेलं आहे. त्यामुळे मला 'अजून कोणी हे का केलेलं नाही?' असा प्रश्न पडलेला आहे.

गूज

हातात हात घेऊन चालायचे का काही अंतर?
वाट असो कितीही काटेरी
अथवा अपुरा असेल आपला दमसास
पण घ्यायचा का अनुभव चालायचा, मस्तीत?

वेडावुन जायचे ठरवले ना आपण
तर मग खंत कशाला वेडेपणाची?
आणि कोसळलोच जर कड्यावरून
तर परततील तुषार इंद्रधनुच्या वलयात
प्रपाताप्रमाणे आपलेही, कदाचित.

मावळतीच्या क्षितिजावर
सावल्यांची नक्षी होणार असलोच जर
तर उगवतीच्या रक्तगात्री
आशांचे मोती का न उधळावे आपण?

उन्मनी

मनी नांदती तरल कवडसे
धूळरेखल्या किरण-कणांचे
मंद धून नादतसे तेथे
धूप-केवडे वळसे उठवत!

मंद धून सम कुरतडणारी
क्षणोक्षणीच्या मात्रा मोजत
सूर-शब्द-उर्मींच्या वेणा
येत उसासत, श्रुती जोजवत

उरती स्वरतालांच्या कैफा
वळणावर जणु विरे सावली
दिवा शांतवित जशी उरावी
वात विदेही जळत, उणावत

नाद घड्याचा की मातीचा?
काय आगळे असेल उत्तर?
प्रश्नांचा हा हवाहवासा
पडघम निर्मम कसा अनाहत?

यत्न मानवी तृप्त होत वा
दैवभोग होती बलवत्तर
मात्र गोचिडी इच्छांना ह्या,
मरणांती ना अंत साहवत

पगार, स्त्री-पुरुष समानता आणि जॉर्डन पीटरसन

जॉर्डन पीटरसन हे नाव कधी जास्त ऐकलेलं नव्हतं. कुठुन तरी युट्युबबाबाने सजेस्ट केलं आणि त्याचे काही विडिओ पाहण्यात आले. या बाबाचे काही मुद्दे मस्त पटले तर काही अजिबात नाही. खरंतर काही ठिकाणी तो अगदी इथल्या अजोसारखा पण वाटला. माणूस अगदी शांतपणे मुद्द्याला धरुन जे शब्दच्छल अथवा गोळीबंद रचना करतो ती खरंच इंप्रेसिव वाटली.