Skip to main content

मारवा

कालचीच असावी तशी आठवते ती गोष्ट
फाटकाबाहेर तुझी वाट पहाताना
थकली नव्हती रविवारची आळसावलेली सकाळ
आणि तू आलीस, सावळी-सुंदर,
किरणांचं पाणी प्यालेले ओले केस घेऊन, सुगंधी..
पाकळ्यांवर दवं सावरणाऱ्या शेलाट्या
निशिगंधासारखी.

आणि दिसलीस फलाटावर वाट पहाताना
त्या घुसमट गर्दीतही तुझं हसू तेवत होतंच
तेच आठवतं अजून तुला आठवताना..
पण तुला जाणवले का माझे हात
हासत 'दे टाळी!' म्हणताना कधी?
जेंव्हा हिंडलो निवांत फुटपाथवर पुस्तकं धुंडाळत

सुंदरी चिचुंद्री निघाली

असं किती दिवस अजून, फक्त बघायचं ,

म्हणून ठरवलं निदान डोळे तरी मारायचं

जाणूनबुजून एकदा गाठली तिला

चांगलाच मारला सणकून डोळा

भडकून तिनं लाखोली वाहिली

चारचौघात बोलली " उंदीर साला "

पुढची शेपटी मागे नेली

मी पण बोललो मग " चिचुंद्री साली "

प्रेमदूधात मिठाचा खडा पडला

दूध गेलं उडत , शिव्यांचा सडा पडला

वाग्युद्धध ते असेच चालले

पशूप्राण्यांचे दिले दाखले

नक्की कोण कुठल्या वंशाचा

कुत्रा मांजर डुक्करहि आले

अशी भांडली,अशी भांडली

उभी आडवी तिनं चड्डी फाडली

ही बातमी समजली का? भाग १८७

या वर्षीचे नोबेल पुरस्कार जाहीर होण्याची सुरुवात झाली.

भौतिकशास्त्राचा नोबेल पुरस्कार लेझर तंत्रज्ञानावर मूलभूत संशोधन करणाऱ्या त्रिकुटाला मिळाला. आर्थर अॅशकिन, जेरार मुरू आणि डॉना स्ट्रिकलंड. पैकी डॉना ही ५९ वर्षांची स्त्री सध्या वॉटर्लू या कनेडियन विद्यापीठात सहप्राध्यापिका आहे. नोबेल पुरस्कारही मिळाला पण पूर्णवेळ प्राध्यापिकापद मिळालेलं नाही. डॉनाचं विद्यापीठाच्या संस्थळावरचं पान.

निष्ठुर कली मन अन कीर्तन मायेचे

निष्ठुर कली मन अन कीर्तन मायेचे

संसार निर्धार आधार बीजाचे II

बीज बोयी मानव , वात्सल्य केवळ त्या चौकटीत

घृणा वाढे ती सदैव, करी मंथन विद्येचे II

कल्लोळ माजे दुःख होता जीवाला

हर्षात जवळी तो मद्याचा प्याला II

कसा आलो जन्मी , ते अज्ञात सारे

प्रबळ झालो , त्याचे श्रेय लुटे रे II

जननि भासे पापी , जिने जन्म दिधला

तू बीज बोताक्षणी तिला विसरला II

कुठे फेडीशी हे पांग, सांग तू रे वैष्णवा

अनाथ होशी निर्गमनि नरकातसुद्धा II

{ सिद्धेश्वर विलास पाटणकर }

पितृृृ"पक्षी"

माझा कावळा अत्रंगी
जीवखड्याशी खेळतो
इहलोकीच्या अंगणी
परलोक धुंडाळतो

माझा कावळा गणिती
तेरा आकडे मोजतो
आठ नख्यांच्या अष्टकी
पंचप्राण मिळवितो

माझा कावळा तत्वज्ञ
गुह्य विश्वाचे जाणतो
जे जे पिंडी ते ब्रह्मांडी
पिंड फोडून सांगतो

पैलतीरी कोकताना
हळवा का होसी काऊ
तीळतर्पणाची माझ्या
आज नको वाट पाहू

वात्रटिका : राधिकेचा फोन

गुरुनाथ शयाना सोबत गुटरगूं करत आहे, तेवढ्यात मोबाईलची घंटी वाजते,काहीसा वैतागून गुरुनाथ फोन उचलतो

गुरुनाथ: हं, बोल राधिका

राधिका: अहो, मला तुझी आणि शयानाची माफी मागायची आहे.

गुरुनाथ: का! म्हणून?

ललित लेखनाचा प्रकार

आदिवासींचे काही फोटो

सध्या फेसबुक आणि व्हॉट्सअॅपमुळे दिनकर मनवरांची एक कविता, एक ठरावीक ओळ, कवीवर गुन्हा दाखल करणं, त्यावरून फेसबुकवर नेहमीची धुळवड वगैरे गोष्टी वाचल्या. तक्रार दाखल केल्याची बातमी वाचली. तक्रार दाखल करणारे सगळे पुरुष आहेत. उगाच आपला विद्रटपणा.

स्पर्धा का इतर?

ती पण आता पुसट वाटू लागलीय

विचारांच्या गर्दीत शोधतोय मी कुणाला ?

तिला कि मला स्वतःला

ती पण आता पुसट वाटू लागलीय

अवती भवति तिच्या विचारांची गर्दी झालीय

स्वतः शोधतोयं त्या मनाला

ज्याने साद दिली होती पूर्वी तिच्या भावनांना

आढे वेढे घेवून लग्नाचे पेढे वाटले

कमी होते कि काय म्हणून

राहत्या घराचे दरवाजे पण छाटले

छाटून सर्व खिडक्या अन दारें

एक सुंदर घरकुल थाटले

टाकली भिंत मध्ये उभी

पल्याड ते सर्व नातलग

अल्याड माझे दोन छकुले जीवलग

त्यांनाच घेउनि पुढे जायचे

त्यांनाच बघुनी स्वतःशी लढायचे

अपेक्षित...

तिथे निरव शांतता आहे;
पण केविलवाणा गोंधळ आहे
तिथे वाऱ्याची सौम्य झुळूक आणि
तिथेच एक वादळ आहे

तिथे मृदगंध आहे
आणि असह्य दर्पही आहे,
तिथे अवखळ वाहणारा झरा आणि
तिथेच खवळलेला सागर आहे.

तिथे आहे एक निश्चय
पण तेथे चंचलताही आहे.
तिथे आहेत अचल शिळा
आणि वाहणारा शिलारसही आहे.

तिथे भावनांचा पाऊस आहे
आणि तिथेच कोरडा डोंगर आहे.
तिथे आहे गहिरा विश्वास
आणि तिथेच संशयाचा डंख आहे.

तिथे लख्ख प्रकाश
पण भयाण काळोखही आहे,
तिथे एक सूर्य आहे
आणि तिथेच ग्रहणही आहे.