Skip to main content

ही बातमी समजली का? - भाग १८८

अनेक बातम्यांबद्दल आपल्याला चर्चा करावीशी वाटते. खरं तर, 'ऐसी अक्षरे'वर बातम्यांवर चर्चा करण्यासाठी 'बातमी' नावाचा लेखनप्रकारही अस्तित्त्वात आहे. "ताज्या घडामोडी, अर्थकारण, राजकारण इत्यादी प्रकारच्या संस्थळाबाहेरील लिखाणाची चर्चा करण्यासाठी हा विभाग वापरावा. इथे मूळ लेखावरच्या शब्दसंख्येचे बंधन नाही; एखादी बातमी पसरवणे किंवा चर्चा घडवणे यासाठी हा विभाग वापरावा." असं तिथे स्पष्ट म्हटलेलंही आहे. पण, त्याबद्दल विस्तारानं लिहिण्याइतका किंवा एखादा व्यवस्थित चर्चाप्रस्ताव मांडण्याइतका वेळ किंवा माहिती किंवा उत्साह किंवा हे सारंच नसणं वगैरे कारणांमुळे आपण चर्चाप्रस्ताव लिहित नाही.

स्त्री मुक्ती असावी पण त्यात आपली बायको-सून-मुलगी-बहीण...?

माणसाचा जन्म कोणत्या कुटुुंबात व्हावा हे त्याच्या किंवा तिच्या हातात नसतं. माणूस विशिष्ट कुटुुंबात अनवधानाने जन्म घेतो आणि त्याचा पुढील प्रवास सुरू होतो. माणूस ज्या कुटुुंबामध्ये जन्म घेतो त्या कुटुंबाला जातीचे-धर्माचे कंगोरे असतात. कुटुंब हा समाजाचा भाग असल्यानं समाजानुसार भौतिक प्रश्न बदलतात. स्वाभाविकपणे व्यक्तीची जडणघडण बदलते. माझा जन्म असाच पूर्वाश्रमीच्या दलित आणि सध्याच्या बौद्ध कुटुुंबातला. कुटुुंबाला चळवळीचा वारसा. आई-वडील शिक्षक. शिकलेली पहिली पिढी. आई-वडलांकडून बाबासाहेब, सावित्रीबाई ऐकत आम्ही मोठे झालो.

एक वेळ अशी येते कि

एक वेळ अशी येते कि

तुम्हाला झाडं जवळची वाटू लागतात

तुमच्याशी फुलं बोलू लागतात

सारे पक्षी तुमच्याकडेच बघून उडतायत

असं वाटू लागलं

कि समजा तुमची प्रेमळ पहाट झालीय

दूर मनाच्या आकाशात

एक प्रेमाची चांदणी उगवलीय

ती जशी टीम टीम करू लागेल

तसं प्रेम पसरेल चराचरी

नखशिखांत बनवेल प्रेम पुजारी

सुचतील रात्रीबेरात्री नवीन उखाणे

भल्या पहाटे द्याल कबुतरांस दाणे

गप्प घालाल विवेकानंदांची घडी

तोंडाचा होईल चंबू अन नजर सताड उघडी

मायबापास वाटेल जेव्हा

तुमचा काहीतरी बिघाड झालायं

रात्रीला पंख फुटले

रात्रीला पंख फुटले

अन ती गेली उडून

दिवस बिचारा काम करून

गेला थकून भागून

शोधू कुठं अन जाऊ तरी कसं ?

हि अर्धवट नोकरी सोडून

विचार करुनी वेडा झाला

मग्न गेला बुडून

वैनतेया सांगे विनवून

कामिनीस आण शोधून

खगराज चहू भ्रमण करुनि

आला निरोप घेऊन

गरोदर आहे यामिनी

सांगे तात बनलात आपण

गळून पार अर्धा झाला

जमीन गेली सरकून

कोण देईल सुट्टी मजला ?

कोण ठेवेल धरती झाकून ?

उडणारा बोजवारा आठवून

हात पाय गेले गळून

शिस्तीत नोकरी केली असती

स्वप्नात एकदा चार सिंव्ह मारले

स्वप्नात एकदा चार सिंव्ह मारले

अरे लेकानो, मारले कसले

चांगले उभे आडवे हाणले

पुढे गेलो तर काय ?

जंगली हत्तींचा कळप चालून आला

बाह्या सरसावून ठोकून काढला एकेकाला

भिरकावून दिले गगनात सारे

अजुनी आहेत ते बनुनी गगनी तारे

याच तार्यांचे पाठ गिरविता

तुम्हासी न ठावे

असे मीच करविता

मखलाशी चालू असे मनाशी

बहुत लढे उशी घेऊन उशाशी

लढता लढता लाथ पसारे

बायको उठुनी झाडू मारे

स्वप्न मोडिता सत्य अवतरे

मारलीस का कधी

खरी कबुतरे ?

सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

ओंजळीत शब्द मोजकेच माझ्या

ओंजळीत शब्द मोजकेच माझ्या

झोळीत भावना अनेक

शब्द कुठं अन कसं पेरू

याचीच पडलीय मला मेख II

शब्द तो परतुनी येता

भावना ती तीव्र होई

शब्द तो परतुनी येता

भावना ती तीव्र होई

उतरता दौतीतुनी ते

मन मात्र शांत होई

तृप्त होता मन

जणू शब्द होई नाहीसा

भावनांनी पुन्र्जन्मायचा

घेतला आहे वसा II

शब्द जोडे भावनेला

साद मन जे घालिती

सोडावी कोडे क्षणात

भावना ज्या मांडती

शब्द वाहे भावनांना

नित्य नव्याने जन्मती

शब्द माझा सोबती , गड्या

आजकालचे सौंदर्य डोळ्यात मावत नाही

आजकालचे सौंदर्य डोळ्यात मावत नाही

कोण खरंच सुंदर मनाने, तेच तर कळत नाही

जी बघावी एकसारखीच दिसते

उगाच ओळखत नसली तरी , गालातल्या गालात हसते ॥

पूर्वी फार बरे होते , फक्त नजरेचे इशारे होते

ती पण बघायची दुरून चोरून चोरून

जवळ येता जरा तिच्या

निघून जायची पटकन , मान खाली घालून ॥

आमचा काळ बरा होता , साधे असलो तरी खरा होता

मी असं म्हणत नाही , कि आजच्या प्रेमात दमच नाही

जोड्या भरपूर जुळत असतात , पण खरी कुठली तीच मिळत नाही ॥

दूरचित्रवाणीवर चित्रपटात , पूर्वी फक्त दोन फुलं एकत्र यायची

माझ्यासारखं प्रेम कुणी केलंच नाही

माझ्यासारखं प्रेम कुणी केलंच नाही

मस्त आलिशान घर होतं

दिमतीला गाडी न नोकर होते

अन मी सारखी तुझ्यामागं पळत होते ॥

लग्नही असंच पळून केलं

पण तुझं घर बघताच, मन पार गळून गेलं

जणू सुरु झालं नाही तोवरच संपलं

एवढयाश्या घरातच सारं सुरु झालं

जिथे चूल होती तिथेच मोरी होती

आपल्याच घरात मुतायची चोरी होती

चहा झाला कि हात लांब करून दिला

जमीन जशी पावला पावलांसाठी भिकारी होती ॥

जोरात बोललं तर शेजारून यायचं उत्तर

भांडं पडलं तरी शेजारी जमायचे सत्तर

घर पार भरून जायचं