Skip to main content

करोनाची लस

४५ च्या पुढच्या म्हाताऱ्यांना आजपासून लस घेता येणार असं वाचल्याने काल कोविन संस्थळावर नोंदणी केली. घराचा पिन कोड टाकल्यावर पालिकेचं सावरकर रुग्णालय आणि तिथल्या तारखा समोर आल्या. १३ तारखेपर्यंत जागाच नव्हती. मग जवळच्याच खाजगी रुग्णालयात जाऊन चौकशी केली, तर आरोग्य सेतू अॅपवर नोंदणी आवश्यक असल्याचं सांगण्यात आलं. रात्री पुन्हा कोविन संस्थळावर गेले तर आमचा पिन कोड टाकल्यावर घराच्या अगदी समोर असलेल्या लसीकरण केंद्राचं नाव आलं आणि आजची वेळही उपलब्ध होती. फोरनून आणि आफ्टरनून असे दोन स्लाॅट होते, मी आफ्टरनूनचा घेतला. जेवून पावणेदोनला मी आणि माझी मदतनीस दोघी पोचलो.

सुटका

थाड थाड आवाज करून आचके देत अखेर गाडी बंद पडली. डॉक्टरांना अंदेशा आलाच होता. गाडी म्हणावा तसा वेग पकडत नव्हती.

ललित लेखनाचा प्रकार

दुसऱ्या लाटेच्या निमित्ताने

महाराष्ट्रात कोरोना महासाथीचा ऑगस्ट सप्टेंबर महिन्यात कहर चालू होता. ऑक्टोबरपासून हळू हळू सगळं ओसरत चाललं होतं . डिसेंबर अखेरीला दररोज नवीन बाधित रोग्यांची संख्या आटोक्यात आल्यासारखं चित्र दिसत होतं.

जानेवारीत सार्वत्रिक लसीकरणाची सुरुवात झाली आणि महासाथीच्यासंदर्भात सकारात्मक वातावरण निर्माण झालं होतं. पण आता महासाथ पुन्हा जोराने उसळून आलेली दिसते.

पुण्यात तर फेब्रुवारी महिन्याच्या पहिल्या-दुसऱ्या आठवड्यात फक्त दीडशे-दोनशे नवीन बाधित असत. आज चार पाच आठवड्यांच्या नंतर हाच आकडा हळू हळू वाढून दीडशेवरून ४५००च्या घरात गेला आहे.

होळी रे होळी...

" होळी रे होळी , पुरणाची पोळी "
लहानपणा पासून हेच गात आणि ऐकत आलो, आणि हो हे गात असतानाच रसना चळवळ जोमात सुरू होते. लहानांपासून मोठ्यांपर्यंत कोणाला पुरणाची पोळी आवडत नाही असा महाशय मिळणे तसे दुर्मिळच हो.
होळी आणि पुरणाच्या पोळीचं नातं अतिशय दृढ , होळीदिवशी आपण आपल्या आयुष्यातील सर्व वाईट गोष्टी, दुःख, नात्यांमधील कटुता यांची होळी करतो आणि नवीन मंगलमय सुरुवात करतो , नवीन आणि मंगलमय सुरुवात म्हणजे पुरणपोळीनेच व्हायला हवी हे ही खरंच.

जेंडर प्रोनाउन्स - सर्वनामात काय आहे?

या लेखाची संपादित आवृत्ती २३ मार्चच्या 'लोकमत' मध्ये आली होती. या समूहावर उत्तम चर्चा होईल असं वाटल्यानं पूर्ण लेख इथं देत आहे.

---------------

ललित लेखनाचा प्रकार

भेट

सूर्य तो अन काजवा मी, जाणुनी होतो जरी
पोचलो धुंदीत एका, थुंकण्या त्याच्यावरी

मत्त तो गजराज, मी तर श्वान श्रीमंताघरी
लागता चाहूल उठलो, भुंकण्या त्याच्यावरी

भेट होता आमुची, प्रत्यक्ष दिसले मज परी
माझिया हातात पत्थर, चांदण्या त्याच्या करी

करोनाचा बड्डे

२० मार्च २०२० रोजी फेसबुकवर लिहिलेली ही पोस्ट. मेमरीत वर आली. नेमकी आताही अशीच परिस्थिती येतेय की काय अशी वेळ आहे. लाॅकडाउन नाही होणार अर्थात मागच्यासारखा पण रुग्णांची संख्या वाढू लागल्याने पुन्हा भीती वाटायला लागली आहेच.
हे स्टेटस मी काल वाचलं तेव्हा मी किती निरागस होते असं वाटून गेलं :P
"वायफाय, वीज, पाणी, टीव्ही सुरू आहे त्यामुळे हे दिवस सुसह्य होतायत हे निश्चित. नाही तर नक्की वेड लागलं असतं अनेकांना, किंवा भांडणं/मारामाऱ्या झाल्या असत्या. जीवनावश्यक वस्तू मिळतायत, तोही प्रश्न नाही.

खिडकी

क्षितिजावरचा
निळसर पर्वत
कातळमाथा
ढगात घुसळत
भूशास्त्राला
कोडी घालत
खोल ठेऊनी
लाव्हा धुमसत
पुरातनाचे
सूक्त गुणगुणत

नभरेषेवर
उंच उसळुनी
दिसे अनाहूत माझ्या खिडकीत

निळे पाखरू
पहाटफुटणीत
पंखभिजवत्या
दवास झटकत
चोच मुलायम
पिसात फिरवीत
पंखांतील
अचपळ बळ जोखीत
साद घालुनी
अधीर, अवचित

नभांगणाला
उभे छेदुनी
उतरे अलगद माझ्या खिडकीत

आखीव रेखीव
खिडकी चौकट
निळ्या नभाचा
कापुनी आयत

इंद्रजाल
निळसर पसरवुनी
जड चेतन द्वैताला मिटवीत