Skip to main content

त्या दिवशी ...!!

त्यादिवशी……!!
तुझ्या तशाचं माझ्या ही चटावलेल्या
डोळयांना एकमेंकाना भीडता आलं
नाही.
पावलांवर पावलं पडतं होती.
पण तुला अडखळता
अन
मला ही ओंलडता आलं नाही.
उरातलं सारचं ओठात आलेलं….
पण तुझ्या तशाचं माझ्या ही
शब्दांना नेहमीचं गददारपण सोडता
आलं नाही.
वारा आला.
तुझी ओढणी उडाली.
अन तुझं ते सुंदर लाजणं
तुला लपवता आणि मला पहाता
आलं नाही.
तुला तसचं मला ही माहीत होतं
पुन्हा कधीचं आपली भेट ही
होणार नाही.
तरी तू…….
जात होतीस अगदीचं निशब्द……
मी हातांनी केलेला बाय
तुला पहाता अन्र मला थांबवता
आला नाही.

ललित लेखनाचा प्रकार

बागकामप्रेमी ऐसीकर २०१८

Taxonomy upgrade extras

घरी मोगरा कुंडीत लावला आहे. जमिनीत लावायला आवडलं असतं, पण आमच्याकडे दोन-चार दिवस थंड होतं त्यात तो टिकणार नाही. त्या दिवसांमध्ये मोगऱ्याच्या कुंड्या उचलून आत आणावं लागतात. त्यामुळे फार मोठ्या कुंड्यांमध्ये मोगरा लावताही येत नाही.

तर प्रश्न असा आहे की आता तो फार मोठा झालाय. मुळं कुंडीत जेमतेम मावत आहेत. फांद्यांची छाटणी केली (आणि त्यांची कलमं करायला घातली आहेत). पण मुळांचं काय करावं? नवी माती, कंपोस्ट घालायलाही जागा नाहीये.

एका मोर्चेकऱ्याचा शाप

कॉम्रेड,
आमास्नी टकुऱ्यावर घालायला लाल टोपी दिलीत
आनी फडकवायला लाल झेंडा
लयी झयाक् बगा
पन बायकापोरांसंगट दोनशे किलोमीटर
रणरणत्या उन्हात
तापलेल्या डांबरी रस्त्यावरुन
आमास्नी पाय वढत चालाया लावताना
येक जोड पायतानं दिली आसती
तर तुमच्या किरांतीचा पैका फुकट गेला आसता का रं
लाल मुडद्यांनो?

की आमच्या पायांना
दुष्काळात काळ्या आईला पडत्यात
तशा पडलेल्या भेगांचे फोटू
पेपरात झ्याक् दिसतात म्हनुनशान हवे व्हते?

कलाकारांचे अजब जग...

अफाट समुद्राच्या तीरावर असलेल्या एका डोंगर माथ्यावर बसून अभय दातार बायनाक्युलर्समधून भोवतालचे दृश्य न्याहाळत होता. समुद्राच्या लाटा, लाटावरून उडणारे पक्षी, दूर कुठेतरी मच्छीमारांच्या होड्या इत्यादी गोष्टी बघत असताना त्याचे मन भरून येत होते. हाडाचा कलावंत असल्यामुळे प्रत्येक दृश्य नवीन काही तरी सांगत आहे, असे त्याला वाटत होते. तितक्यात त्याच्या बायनाक्युलर्सचा रोख समुद्राच्या काठावर पसरलेल्या निर्जन वाटणाऱ्या वाळूत केंद्रित झाला. काही क्षण रोखून पाहिल्यानंतर तेथे दूर कुठेतरी हालचाल दिसत होती.

धाग्याचा प्रकार निवडा:

माहितीमधल्या टर्म्स

स्मॉश: बाष्कळ, आचरट आणि तूफान मजेशीर!

नवीन नवीन फास्ट इंटरनेट जेव्हा घरी आलं तेव्हा युट्यूब ह्या प्रकाराशी ओळख झाली. नेहमीप्रमाणे युट्यूबने रेकमेंडेड मधून कचरा ओतण्यास सुरूवात केली तेव्हाच कळलं की इथे फोकसचा म्याटर आहे. जे पहाल तसंच दिसत राहील. एआयबी, टीव्हीएफशी ओळख झाली होतीच. त्यात आणखी रसेल पीटर्स. कॉमेडी हे चांगलंच जंक दृश्यखाद्य आहे हे कळलं आणि त्याचा शोध सुरू झाला. ह्यात मिळालं स्मॉश. त्यांचा पहिला व्हिडीओ आहे 'मोलेस्टर मून.'

ललित लेखनाचा प्रकार

कवी पर्सी शेली.... राजकुमारी ऍना.... जलपरी एरीथुसा

१९५३ मध्ये आलेला आणि जो जगभर गाजला व आजही हॉलिवूडच्या इतिहासात सर्वोत्तम १०० चित्रपटामध्ये ज्याची गणना न चुकता केली जाते त्या “रोमन हॉलिडे” वर भारतामधील रसिकांनाही तितकेच प्रेम केले आहे. कथानकात एके ठिकाणी राजकुमारी ऍन झोपेच्या इंजेक्शनच्या अंमलाखाली असून ती राजवाड्यातून देखरेख करणार्‍यांच्या नजरा चुकवून रात्री बाहेर पडली आहे व वाटेत तिची रोम शहरातील अमेरिकन प्रेस रीपोर्टर जोसेफ़ ब्रॅडले याच्याशी भेट होते. त्याला वाटते या पोरगीने काही नशापाणी केले आहे आणि अन्य काही उपाय सापडत नाही म्हणून तो तिला रोममधील आपल्या खोलीवर आणतो.

समीक्षेचा विषय निवडा

गुडमाॅर्निंग पथक

झावळातच गडी ग्रामपंचायती समोर हजर झाला.तिथचं खिळपाटाला पार चिटकून फटफटी उभी केली.उपरण्याने जॅम आळपलेले थोबाडं मोकळ केल. कावरं बावऱ होऊन इकडं तिकडं पाहिलं.कुणाचाच पत्ता नव्हता.कुणाचा म्हंजी पथकातलं एक ही मेंबर अजून टपकालं नव्हता.ते पथक तालुक्याहून येणार व्हतं. ते जिपड नाय नि कुणी मेंबर भी नाय .अपुनच आगुदर आलोत याचं त्यांची त्यांनाच बर वाटलं.बाकीची पथकातली मेंबर कमून आलं नसतील ?त्यांनी उगचं मोबाईलचं डबडं तपासून पाहिल.कुणाचा काल बिल आल्ता का काय ?मिस काल बिस काल काय नव्हता .

ललित लेखनाचा प्रकार

आहे हे असं आहे...

"वॉटसन, डॉक्टरला वॉकिंग स्टिक कोण देईल? अर्थात एखादं हॉस्पिटल, जिथे तो काम करत होता. मग 'सीसीएच' म्हणजे चेरिंग क्रॉस हॉस्पिटल असण्याची शक्यता जास्त आहे."

"बरं तर मग. चेरिंग क्रॉस हॉस्पिटल. आणखी कोणते निष्कर्ष काढता येतील?"

"तुला माझी पद्धत ठाऊक आहे, वॉटसन. वापर!"

"मला सुचणारा एकच निष्कर्ष म्हणजे या माणसाने खेड्यात आपली प्रॅक्टिस सुरू करण्याआधी लंडनमध्ये काही काळ काम केलं असावं."

अल्लोळीबल्लोळी

लहानपणी म्हणजे शाळेत असताना आमच्याजवळ पैसे असत नसत. एकतर घर जवळ होतं त्यामुळं रिक्षा बसचा प्रश्न नव्हता, सायकल वापरत नव्हतो त्यामुळं हवा, पंक्चरचाही प्रश्न नव्हता. दुसरं म्हणजे वह्या, पेनं, शिसपेन्सिली, शाया, पाटीपेन्सिली, सगळंच नीट असत असे. आणि डबे वाॅटरबॅगासुद्धा नीट असत. आमची पंचाईत व्हायची मग शाळेत असताना, मधल्यासुट्टीत किंवा शाळा सुटल्यावर ते बारकी बोरं, रंगीत फुटाणे, खारे शेंगदाणे, पेरु, रंगीत गोळ्या, आवळे, चिंचेचे गोळे, इमलीपाॅप्स वगैरे पदार्थ आम्हाला घ्यायला मिळत नसत. आणि घरी 'हे हवंय' असं म्हणालं की मोठ्ठच्या मोठ्ठं प्रवचन, व्याख्यान इ कायकाय ऐकावं लागत असे.

काॅपी,शाळा,पोलिस अाणि सुंदर मुली वगैरे

दहावी बारावीच्या परीक्षा सुरू झाल्या.आता एका मागून एक परीक्षा सुरू होणार.हे एक दोन महीने परीक्षाचे दिवसच …. पूर्वी परीक्षा ही एक शैक्षणीक प्रक्रीया होती.अध्यनं अध्यापना सारखीच साधी आणि निंरतर चालणारी प्रक्रीया. आता मात्र या परीक्षानां फार महत्व आलयं कारण या परीक्षाचे अधारे मुलांचे वर्गीकरण करण्यात येऊ लागले.त्या प्रमाणे गुणवत्ता यादया तयार करण्यात येऊ लागल्या. अती हुशार, हूशार, मध्यमं,साधारण आणि` ढ`असे मुलांचे प्रकार करण्यात येऊ लागले.मेरीट नावाची एक फुलपटटी तयार करण्यात आली. त्याने त्यांच्या बुदधीची मापे घेण्यात येऊ लागले.एकाच तराजूत सा-याना मोजले जाऊ लागले.

ललित लेखनाचा प्रकार