एक अत्यंत मोठा पोलिश कवी रुजेविच याची ही कविता मला कधीची भाषांतरित करायची होती. आज मुहूर्त लागला. हे भाषांतर संपूर्ण भाषांतर नसून किंचित रूपांतर देखील आहे. पोलिश-मराठी भाषांतरात काय समस्या येतात यावर स्वतंत्रपणे काहीतरी लिहिता येईल किंवा चर्चाही करता येईल, परंतु सद्यस्थितीत खासकरून भारत-पाक युद्धाच्या पार्श्वभूमीवर ही कविता मला समर्पक वाटली म्हणून शेअर करतो इतकेच. अजून काही दिवस भाषांतराचे वेगवेगळे खर्डे केल्यानंतर कदाचित फायनल असा मसुदा तयार होऊ शकेल. परंतु सध्या हेच भाषांतर देतो. रुजेविच हा स्वतः उद्धात भाग घेतलेला मनुष्य.

जिंकण्याची, हारण्याची सारखी भाषा कशाला?
तारण्याची, मारण्याची सारखी भाषा कशाला?

देव अथवा देश दोन्हीं कल्पना या माणसांच्या
व्यर्थ त्यांनी भारण्याची सारखी भाषा कशाला?

माणसांनी घेत जावी काळजी; पण - माणसांची
देवळे उद्धारण्याची सारखी भाषा कशाला?

रोज थोड्या मिळकतीने जुळवतो मी दोन टोके
कर नवे आकारण्याची सारखी भाषा कशाला?

मानतो मी एक बिंदू-मात्र आहे या जगी पण -
सूक्ष्मता स्वीकारण्याची सारखी भाषा कशाला?

- कुमार जावडेकर