Skip to main content

भरदुपारी

भरदुपारी पायतळीची
सावली सोडून गेली
ऊन अवघे जाळणारे
हसत ओलांडून गेली
वेदनांना लपविणारे
मुखवटे फाडून गेली
जीवघेणे भग्न सारे
सांधण्या सांगून गेली
मृगजळाला कोंडणारे
बांधही फोडून गेली
सावली वैरीण झाली,
काहिली बरसून गेली

औदुंबर

औदुंबर दर्शन :

लौकिकार्थाने सत्तरच्या दशकात
प्रायमॉर्डियल अवस्थेत गर्भाच्या विशाल
कंपनसमुद्रात निवांत पडून असताना
बाहेरच्या जगातली कंपने आत घुसायची
त्यातली काही खोलवर रुतून बसली आहेत...

गर्भातून बाहेर येतानाचा क्रिटिकल प्रवास
या कंपनांनाच पकडून केला
अन बाहेर येताच त्या चित्रहीन , निराकार कंपनांना
आकार असल्याचा मोठा धक्का पचवणं
अनावर होऊन रडू फुटलं....
त्याची नदी झाली आणि दिवेलागणीच्या धूसर वेळेतही
त्या नदीचे ऐलतट, पैलतट स्पष्ट दिसू लागले
अन जळात मुळं सोडून निश्चिन्त असलेला
प्रायमॉर्डियल औदुंबर ही !

गुर्जी

गुर्जींची आणि माझी अशीच ओळख झाली. फार दुर्गम नसला तरी आदिवासी भाग होता तो. गुर्जी सुध्दा आदिवासी समाजातील व्यक्ती होते. नोकरी निमित्त त्यांच्या गावाला नेहमीच जाणं होत असे. कायम सायकलवर दिसत. शर्ट पायजमा पेहेराव आणि हातात सायकल. समोर आले की तोंड भरून हसणार. बोलणं इतकं मधाळ आणि मायेने भरलेले की गुर्जी फार जवळचे वाटत.

ललित लेखनाचा प्रकार

एका नास्तिकाची धार्मिकता

सतीश तांबे म्हणतो, 'आस्तिक आणि नास्तिक हे विरुद्ध अर्थाचे शब्द नाहीतच.' याचं उत्तम उदाहरण पुस्तकी आहे. आयन रँडच्या ’फाउंटनहेड’ मधला हॉवर्ड रोर्क म्हणतो, ’मी आर्किटेक्ट झालो कारण माझा देवावर विश्वास नाही. हे जग जसं आहे, तसं मला आवडत नाही, ते मला बदलावंसं वाटतं.’ पुढे रोर्ककडे हॉप्टन स्टोडार्ड जेव्हा देऊळ बांधण्याचा प्रस्ताव घेऊन येतो तेव्हाही रोर्कचं तेच म्हणणं असतं: मी देऊळ कसं बांधू? माझा देवावर विश्वास नाही. पण एल्सवर्थ टूहीने पढवलेला हॉप्टन अत्यंत आत्मविश्वासाने त्याला ऐकवतो, ’मला नको सांगूस, तू नास्तिक आहेस म्हणून; तुझ्या धर्मपालनाची साक्ष तू निर्माण केलेल्या वास्तूच देताहेत!’

ललित लेखनाचा प्रकार

मनातले छोटेमोठे प्रश्न आणि विचार - १०३

Questions issues queries problems

ही धागामालिका आपल्या मनात येणारे, नेहमी नेहमी डोकावणारे विचार मांडण्यासाठी आहे. कधी कधी आशय फार मोठा नसतो. फार खोल विचार केलेला नसतो. तो विचार / कल्पना / प्रश्न / गंमत डोक्यात येते, जाते. कधी कधी आपण विसरतो, कधी कधी ती ती पुन्हा पुन्हा येत असल्याने आपण विसरू शकत नाही.
यापूर्वीच्या धाग्यावरचे प्रतिसाद १००+ झाले आहेत म्हणून हा पुढचा धागा.

मॅटिनी

मॅटिनी
आज रविवारचा दिवस आहे,
गुलाबी थंडीचा महिना आहे
मुले पण मामा कडे गेली आहेत
आज जरा चुकारच मुड आहे............
*
नाष्ट्यास कांदे पोह्याचा बेत आहे
लिंबु पिळुन बशी वाफाळते आहे
का लाजतेस प्रिये ,भरव ना घास
आज तर राजा राणीच राज्य आहे.........
*
किचन मधे जरा लुडबूड करु दे
मदतिच्या बहाण्यान तुला सतावु देत.
गारठा जरा आज अंमळ ज्यादा आहे
स्वयंपाक घरातली उब जरा घेउ देत........
*
नको ति आज बेचव भेंडी अन गवार
कोवळी मटार सोलण्यास घेतली आहे
नारळ घालुन उसळीचा फक्कड बेत आहे,
अन्नपुर्णे, तुझ्या हाताची चव निराळीच आहे.......

मी जगायला शिकलो.

निवृत्त झाल्यावरच मी आता कुठे जगायला शिकलो
मित्रांसोबत हसायला शिकलो
आपल्या मनासारखं जगायला शिकलो.
जीवनाला खूप बारकाईने समजल्यानंतर
आता मी त्याला आहे तसं स्वीकारायला शिकलो.
दु:खाचे रडगाणे न गाता
हसता हसता आनंदाने जगायला शिकलो.
जीवनाचे कठीण कोडे पडल्यानंतर
त्याला सहजपणे सोडवायला शिकलो.
लोकांच्या चेहऱ्यातील लपलेला खोटा चेहरा समजल्यानंतर
न रागावता आता त्यांना संयमाने हाताळायला लागलो
कोणी कितीही नावं ठेवली
तरी आपल्या मनासारखं जगायला शिकलो.
जीवनाचा खरा अर्थ कळल्यावर आता मी

दोन नको देऊ..

लहानपणी ऐकलेली गोष्ट आहे ही. सदुबा नावाचा माणूस असतो. कलाबाई त्याची बायको. दोघं मस्त जगत असतात. एक दिवस सदुबा मित्राला जेवायला बोलवायचं ठरवतात.
सदुबाचा मित्र गणपा खूप सज्जन माणूस होता. वेळप्रसंगी सदुबा आणि कलाबाईला कामा पडायचा.
एक दिवस सदुबानं दोन मासे आणून कलाबाईकडं दिले व मस्त आमटी, भाकरी, भात बनवायला सांगितले. जेवायला गणपा येणार आहे हेही सांगितले.
कलाबाईनं मस्त जेवण रांधलं. माशाचं कालवण म्हटल्यावर तिला मन आवरेना. थोडं वाढून घेतलं आणि भाकरी सोबत खाल्लं. अजून थोडे घेतलं, अजून थोडे.. असे करता करता सगळं कालवण संपवलं. नंतर
नवऱ्याला काय सांगावे याची
चिंता तिला पडली.

लघुकथा - आनंद

आनंद
----------------------------------------------------------------------------------------------------
कपडे चढवताना तिने त्याला खुषीत डोळा मारला .
“मजा आली ! ”
तिच्या या वाक्यावर तो चमकला. एक धंदेवाली असं म्हणते ?...
त्याच्या चेहऱ्यावरचं प्रश्नचिन्ह पाहून तीच पुढे म्हणाली , “प्रत्येक क्षण एन्जॉय करायचा असं माझं तत्व आहे. जग दुःखाने भरलेलं आहे . आपण का दुःखी व्हायचं ? हे काम करताना पैसाही मिळतो . पण मी त्या कामाचाही आनंद लुटते –मनापासून ! इतर पोरींसारखं नाही “…
ती एक कॉलेजतरुणी होती , ऐश करण्यासाठी पैसा मिळवायला हे काम करणारी.
खच्च्यॅक !