Skip to main content

महायुद्धांतली भावनिक आवाहनं

भारत-चीनमधल्या ताज्या संघर्षामुळे चिनी वस्तूंवर बंदी आणण्याची किंवा इतर भावनिक आवाहनं केली जात आहेत. त्या निमित्ताने ही पहिल्या / दुसऱ्या महायुद्धांतली काही भावनिक आवाहनं.

अँग्री यंग (!) वुमन

कोव्हिड लॉकडाऊनच्या निमित्ताने मानवी वर्तणूक, विचार, लिखाण आणि अभिव्यक्ती याचं प्रदीर्घकाळ निरीक्षण, वाचन आणि मनन करायची संधी मिळाली. माझा भोवताल आणि संपर्कातली बहुसंख्य माणसं शहरी, ब्राह्मणी किंवा फारातफार मराठा मध्यमवर्गीय. त्यामुळे शीर्षक असं का दिलं असेल, याची थोडीफार कल्पना करता येऊ शकेल. मला ठळकपणे जाणवलेल्या/दिसलेल्या काही गोष्टी मांडते.

करोना साक्षात्कार

अडीच महिन्यांपूर्वी लॉकडाउन झाला आणि आमच्याकडे पेपर यायचा बंद झाला. पहिले काही दिवस ज्याप्रमाणे सकाळी चहा पिताना टीव्ही लावून भारत, अमेरिका, ब्रिटन, वगैरे देशांमधली कोरोनाखबर उत्साहाने बघत होतो, त्याचप्रमाणे लोकसत्ता आणि इंडियन एक्सप्रेस यांचे पीडीएफही वाचत होतो. पण दोन्हींचा उत्साह लवकरच संपला. सोडून दिलं. बातम्या नकोत आणि लेख, संपादकीय, वगैरे ग्यानही नको.

ललित लेखनाचा प्रकार

रूटीनाच्या रेट्यातही

रूटीनाच्या रेट्यातही
कधी थोडं वेडं व्हावं
दवबिंदूत इवल्या
ओलं ओलंचिंब व्हावं

कोलाहलात जगाच्या
अंतर्नादी गाणं गावं
प्रमेयाच्या पंखाखाली
व्यत्यासांना विसरावं

चारोळीनं महाकाव्य
पचवून ढेकरावं
धीट शून्यानं शतदा
अनंताला हाकारावं

चकचकित जपान

photo 1 जपानमधील एक शाळा. शेवटचा पिरियड संपत आला आहे. दिवसभराच्या 7-8 तासिकांच्यानंतर येणारी मरगळ प्रत्येक विद्यार्थ्याच्या चेहऱ्यावर दिसत आहे. ‘इथून एकदा केव्हा बाहेर पडेन व बाहेर पडून मोकळा श्वास घेईन,’ यासाठी सर्व उतावीळ झाले आहेत. सगळ्यांना घरी पळायचे वेध लागले आहेत. परंतु नेहमीप्रमाणे शिक्षिका उद्याच्या अभ्यासाविषयी सांगते व शेवटी “स्वच्छतेसाठी तयार व्हा”, असे फर्मान सोडते.

धाग्याचा प्रकार निवडा:

माहितीमधल्या टर्म्स

आंबेडकर नगरमधला करोना-बदल

साधकबाधक चर्चा करून आमच्या सोसायटीने मदतनीस बायकांना बोलावलं. तसं कळवल्यावर आमची मंदा म्हणाली, घरी बसून पगार खाणं बंद होऊदे. आणि धावत आली कामासाठी.

ललित लेखनाचा प्रकार

टांझानियाच्या डायरीतून .......

टांझानिया हा दोन भूभांगाचा देश आहे.त्याची लोकसंख्या ६ करोड म्हणजे महाराष्ट्राच्या निम्मी तर क्षेत्रफळ मात्र महाराष्ट्राच्या तिप्पट आहे. हा एक शेती प्रधान देश आहे. टोमॅटो,अननस,फणस,आणि काजू ही इथली प्रमुख पिके .शेतीवर आधारित उद्योगांना इथे खूप वाव आहे.विशेष म्हणजे फक्त ३०% जमिनीवरच शेती होते.७०% जमिनीला अजूनही फाळ लागलेला नाही.जुलै २०१६ मध्ये पंतप्रधान मोदींनी टांझानियाला भेट दिली ,त्यानंतर पहिली मोठी गुंतवणूक श्री.सतीश पुरंदरे या मराठी माणसानी केली.ते साखर कारखाना उभारत आहेत."मराठी पाऊल पडते पुढे......"