Skip to main content

एकोणिसाव्या शतकातील महाराष्ट्र – जागृती आणि प्रगती – भाग ८

धर्माचा खरा अर्थ समाजापुढे मांडणारे विचारवंत एकोणिसाव्या शतकात उभे राहिले. दादोबा तर्खडकर, रामकृष्ण भांडारकर आणि जोतिबा फुले हे खऱ्या अर्थाने पहिले धर्म सुधारक होते.

टेंपररीसाठी परमनंट पेन

आज हापीसात मला थोडेफार लिहीण्यासाठी थोडावेळ मार्कर पेन हवा होता.
स्टोअर डिपार्टमेंट मध्ये गेलो. तेथे मार्कर मागीतला.

मी: एक मार्कर द्या ना.

त्याने टेंपररी शाई व जाड पॉईंटचा पेन दिला.

मी: परमनंट मार्कर द्या बारीक चालणारा.

तो: परमंनंट हवा आहे का?

(मला कायमसाठी हवा आहे का? कारण माझ्या नावावर टाकावा लागेल अशा अर्थाने तो बोलला.)

मी: टेंपररी हवा आहे पर्मनंट (इंकचा मार्कर) पेन.

माझे काम झाले व मी तो पेन त्याला परत करायला गेलो.

मी: हा घ्या. टेंपररी घेतलेला परमनंट मार्कर परमनंटली परत केला आहे.

- पाभे
१३/०७/२०२२

Taxonomy upgrade extras

एकोणिसाव्या शतकातील महाराष्ट्र – जागृती आणि प्रगती – भाग ७

एकोणिसाव्या शतकातील धर्माचे आचरण ब्राह्मणी कर्मकांडी धर्म असे करावे लागते. आणि या धर्मात सुधारणा करण्याची आवश्यकता होती.

श्वानप्रेमी ‘ऐसी’करांसाठी

ऐसीच्या संस्थळावर किती श्वानप्रेमी असतील याची कल्पना नाही. परंतु या डॉगशोचे फोटोग्राफ्स कदाचित सर्वांना आवडतील म्हणून हे कलादालन.

वेस्टमिनिस्टर डॉगशो २०२२चे काही फोटोग्राफ्सची ही फोटोमालिका..

146व्या केनेल क्लब डॉग शोच्यासाठी सुमारे दोनशे वेगवेगळ्या जाती-प्रजातीच्या तीन हजार कुत्र्यांनी भाग घेतला होता म्हणे. त्यात ब्लडहौंड जातीच्या ट्रम्पेट या कुत्र्यानी प्रथम क्रमांक पटकाविला.

या स्पर्धेतील काही फोटोग्राफ्सची धावती झलक.

स्पर्धा का इतर?

"चाळिशीचे पुरुष"

एक एक दरवाजा
पुन्हा न उघडण्यासाठी
बंद करीत करीत
पुरुष चाळीस वर्षाचे होतात.

चाळीस वर्षाचे पुरुष असतात
मुलगा कमी , बाप अधिक
दाढी करताना त्यांच्या आरशात चमकून जातो
बापाच्या रेझरने रक्ताळलेल्या गालांचा
पाच वर्षाचा पोरगा .

संध्याकाळी बाल्कनीतून अंधार बघताना
काहीतरी अंधारे , जडशीळ साचत जाते
हप्तेबंदीने खरेदी केलेल्या
त्यांच्या घराच्या सभोवताली.
xxx
(आधारित).

"ते" तुम्हीच आहात का?

प्रचंड मनोबलाने मुंबईचे आव्हान परतवीत
साठी गाठलेल्या सुहृदांनो, धारावीतून सुटलेल्या,
धारावीत अडकलेल्या मित्रांनो, भांडवलाच्या
आत्ममग्न नृत्याने भयचकित आत्म्यांनो, दोस्तांनो
पंचेचाळीस वर्षांपूर्वी बसमधून
असेच काचेला नाक लावून
तुमचा संघर्ष पहाताना माझा थरकाप
झाला होता. "ही सर्व संक्रमण शिबिरे आहेत"
समजूत एका सुहृदाने घातली होती, लवकरच हे लोक
पक्क्या शिमिटाच्या घरात जातील , सौख्य नांदेल:
बियरच्या घोटागणिक एक एक आशा "तो" सांगत होता,
मी डोळे विस्फारून ऐकत होतो, विश्वास ठेवण्याचा
आटोकाट प्रयत्न करत होतो.

"जित्या डी एन ए चा "

जित्या डी एन ए चा / करावा आदर
थोडीशी भाकर/ सर्वां द्यावी
भुकेलेले माऊ/ थंडीतला ससा
पाळलेला मासा /टॅंकातला
किंवा पसरे जो / देहाची चादर
फूटपाथवर / पोरगेला
डी एन ए सतत/ बने नव्याने ते
आणि बनविते/ विश्वालाही
नवी सुव्यवस्था / रोज नवी भेट
रिऍक्शन रेट/ रसायनी
नवी त्वचा पाही/ उब साठवाया
टिकून ठेवाया / उर्जा थोडी
आपणही त्यासी/ मदत करावी
हाताने हारावी / आपत्ती ती
सर्व डी एन ए चे/ मानू एक गोत्र
आपणच छत्र / आपणांचे
xxx

मह्या आणि मी आणि ...

चारेक महिन्यांपूर्वीची गोष्ट.

रविवार दुपार होती. आम्ही मह्याच्या घरी बसलो होतो. वेळ जात नव्हता, म्हणून रद्दीच्या दुकानांमधून जुनी पुस्तकं शोधून ती मूळ मालकाला विकायचा बिझनेस केल्यावर उरलेली पुस्तकं चाळत बसलो होतो.

"भेंजो ही १९८०-९० च्या दरम्यान भा रा भागवतांची चिकार पुस्तकं होती ना रे?" मह्यानी विचारलं.

"हो रे. दहाबारा पुस्तकं विकली, तरी अजून चारपाच शिल्लक आहेत. आणि आपणपण लहानपणी वाचायचो की!"

"हो. माझं फेवरेट होतं ते आहे इथं - मुंबईला चक्कर."

"हो. कोणीतरी बेट लावतं म्हणून बिपीन बुकलवार ठराविक वेळेत मुंबईला पूर्ण फेरी मारतो अशी स्टोरी होती."